Décalage Horaire

SoHo - New York

2012-02-05T06:20:00.000+02:00

Dünyanın bütün büyük şehirlerinin kendi karakteristiği olan bir bölgesi ya da caddesi var deyip de, bu yazı dizisine SoHo'suz devam etmek olmazdı. İngiltere'nin değil de, New York'un SoHo'sunu anlatacağım.

SoHo deyince zihinde; yazar, ressam ve yönetmenlerin yaşadığı, birçok sanat galerisine ev sahipliği yapan, yangın merdivenli, ön cepheleri demirden yapılmış sıra sıra renkli binaların olduğu hafif salaş bir bölge canlanıyor. Aslında bu imajın daha çok 70lerden önceki döneme ait olduğunu söylemek mümkün. 70li yıllardan itibaren SoHo, aşama aşama, daha çok ünlü markaların bulunduğu, restoranların arttığı, sanat galerilerinin yavaş yavaş başka bir yere taşındığı bir bölgeye dönüşüyor.

Bu dönüşüm, SoHo-Effect olarak da adlandırılan ve Amerika'nın bir çok şehrini de etkisi altına alan bir yenileşme hareketi. Varlıklı, üst sınıfın bölgeye yatırım yapmasına bağlı olarak kiraların bir anda artması hem galerileri, hem orada yaşayan sanatçıları zor durumda bırakıyor. Bu yenileşme hareketine direnerek bölgede kalan bir nüfus olsa da, ciddi bir bölüm SoHo'dan ayrılıyor.

SoHo, South of Houston Street'in kısaltması. Houston Caddesi'nin güneyini ifade ediyor. Bir de Noho var. O da North of Houston Street'in kısaltması.

Mimari yapısı SoHo'yu SoHo yapan unsurlardan biri. Dökme demir kullanılarak yapılmış binaların dünyada en fazla yer aldığı bölge burası. New York'ta yaklaşık 250 tane bu şekilde bina bulunuyor ve bunların büyük çoğunluğu da SoHo'da yer alıyor. Binalarda tuğla veya taş yerine dökme demir kullanılması aslında farklı bir mimari uygulama. Başlangıçta, binaların ön yüzüne sırf dekoratif amaçlı kurulan demir yapılar daha sonra tuğla veya taşı ikame etmeye başlıyor. Bunun da başlıca nedeni, demir kullanımının daha az maliyetli olması ve binaları yangına karşı daha korunaklı kılması. Yani, esasen mimari kaygılardan doğmamış bir yapı kültürü bugünün SoHo'sunun karakteristiğini oluşturmuş diyebiliriz.

SoHo'daki çok fazla yüksek olmayan renkli binaları birbirinden dar sokaklar ayırıyor. Dar sokaklar üzerinde de, güzel restoranlar, ayakta kalabilmiş sanat galerileri, butikler yer alıyor. Buna karşılık NoHo, daha yüksek binaların olduğu ve binaları daha geniş sokak ve caddelerin ayırdığı bir bölge.

Little Italy, Chinatown, Tribeca ve Hudson Square tarafından çevrelenmiş SoHo ve NoHo'nun en eğlenceli New York semtlerinden biri olduğu kuşkusuz. Kendine özgü bir farklılık taşıyan her şey ve her yer gibi...

SMITHSONIAN

2012-02-01T04:36:00.000+02:00

Dünyanın Değerli Hazinelerini Saklıyor

1800’lü yıllarda varlıklı bir İngiliz ailesinin üvey çocuğu hayatı boyunca bütün dünyayı dolaşıyor. Neredeyse tek ayak basmadığı yer Amerika kalıyor. Daha sonra ilginç ve beklenmedik bir kararla, James Smithson adındaki bu kişi, servetinin çok büyük bir bölümünü; yarım milyon ABD Dolarını Amerika'ya bağışlıyor. O dönem, bu miktar Amerikan toplam federal bütçesinin 1/66’sını oluşturuyor. Smithson'ın bunu neden yaptığı hiç bir zaman tam olarak anlaşılamıyor. Kimilerine göre, babasının mirasını reddetmek amacıyla; kimilerine gore Amerika'nın demokrasi tecrübesinden çok ilham aldığı için bu derece yüklü bir bağışta bulunuyor.

Smithson tarafından Amerika'ya bağışlanan bu paranın nasıl kullanılacağı konusu da yıllarca süren bir tartışmaya dönüşüyor. Amerikalı siyasetçiler bu ilginç ve beklenmedik jest karşısında ne yapacakları konusunda uzun süre kararsız kalıyorlar. Hatta birçok siyasetçi, eski sömürge gücü İngiltere’den gelen bu paranın reddedilmesi gerektiğini savunuyor. Nihayet 1846 yılında bu bağışla Smithsonian Enstitüsü'nün kurulmasına karar veriliyor. Amerika'nın başkenti Washington DC'de yer alan ve dünyanın en büyük müze ve araştırma kompleksi işte böylelikle hayat buluyor.

Smithsonian Enstitüsü tam on dokuz müzeden, dokuz araştırma merkezinden ve bir hayvanat bahçesinden oluşuyor. Yılda yaklaşık 30 milyon kişi bunları ziyaret ediyor. Sergilenen eser ve obje sayısı ise yaklaşık 140 milyon.

Yağmurlu bir gündeyiz… Başkent Washington DC’de en fazla turistin bulunduğu, özellikle hafta sonları park yeri bulmanın hemen hemen imkansız olduğu; Lincoln Anıtı’ndan, ABD Kongre binası Capitol Hill’e kadar uzanan ve “The National Mall” olarak adlandırılan DC’nin kalbindeyiz. Sağlı sollu müzelerle çevriliyiz. İlk durağımız Amerikan Tarih Müzesi.

Tarih Müzesi’nde, Micheal Jackson’ın şapkasından, 1948-1952 yılları arasında Beyaz Saray’ın renovasyonu sırasında çıkarılan bir tuğlaya; Başkan Bill Clinton’ın saksafonundan, bugüne kadar bütün “first lady”lerin göreve başlama töreninde giydikleri elbiselere kadar hem yakın hem uzak tarihe ait pek çok obje sergileniyor. Müzenin özelliği, Amerikan tarihini basitleştirilmiş bir biçimde anlatması ve de bir “popüler tarih müzesi” olması.

Smithsonian’ın rehberi eşliğinde müzede genel bir tur atıyoruz. Amerikan Başkanlarına ayrılmış bölümde suikast sonucu hayatını kaybeden Abraham Lincoln’ün hikayesini dinledikten sonra, sağlık ve tıp bölümünde bir insana yerleştirilen AbioCor’u; ilk elektro-hidrolik kalbi inceliyoruz. AbioCor, 2001 yılında Kentucky eyaletinde ilk kez uygulanan yapay ve daimi kalp sistemi. 15 yıl önceki ilk yapay kalp Jarvik-7’ye kıyasla teknolojik bir devrim olarak kabul ediliyor.

Müzenin giriş katındaki Julia Child’ın mutfağı ziyaretçiler arasında en çok ilgi çeken bölümlerden. Julia Child Amerikan kültüründe önemli bir yere sahip. “Mastering the Art of French Cooking” kitabının yazarı olan Child, ilk kez televizyondaki yemek programıyla Amerikalılara Fransız yemeklerini anlatan kişi. Julia Child’ın bütün mutfağı tamamen müzeye bağışlanmış.

Ünlü Teddy Bear da müzede sergilenenler arasında. Teddy Bear’ın ilginç bir hikayesi var: Teddy Roosevelt olarak da bilinen Başkan Theodore Roosevelt 1902 yılının Kasım ayında Mississippi'de avlanmaya çıkıyor. Avlanma çok başarısız geçtiği için, o günün akşamında morali bozuk olan Başkan'ın önüne vurması için küçük bir ayı getirerek, ağaca bağlıyorlar. Başkan, ayının kendini savunma şansı olmamasından dolayı ona merhamet duyarak vurmayı reddediyor. O dönemde Washington Post gazetesinde çizen Clifford Berryman de bu hikayeyi karikatürize ediyor ve olay böylelikle hem halkın hem de oyuncak yapımcılarının ilgisini çekiyor.

Ardından 1903 yılında üretilen ilk Teddy Bear oyuncağı Roosevelt’in torunu Kermit’e veriliyor. Kermit Roosevelt de bu ayıyı müzeye bağışlıyor.

Amerikan Tarih Müzesi, canlı, interaktif ortamı ve aktiviteleriyle yetişkinler kadar çocuklara da hitap ediyor. Aslında Amerika kadar kısa bir tarihe sahip bir ülkenin bu müzesini gezince bir şeye sahip olmaktan çok, onu korumak ve iyi saklayabilmenin daha önemli olduğunun bilincine varıyorsunuz.

Smithsonianlar arasında –yıllık ziyaretçi istatistiklerine göre- en popüler müze Havacılık ve Uzay Müzesi. İçerisinde Wright Kardeşler’in orjinal uçağından, İkinci Dünya Savaşı sırasında pilotların kıyafetlerine; Amerika’nın aya gönderdiği uzay aracı Lunar Lander’a kadar pek çok ilginç eser sergileniyor.

Müzeyi her yıl sekiz milyon kişi ziyaret ediyor. İçinde ayrıca, gün boyu dönüşümlü şekilde film gösteren bir IMAX sineması bulunuyor. Müzeye bağlı olan ve Dulles Havaalanı’na yakın bir de gözlem merkezi var. Bu gözlem merkezine ana müzeden gün içinde belirli saatlerde servisler kalkıyor. Bir çok uçağın sergilendiği bu merkezin gözetleme kulesine çıkıp Washington Uluslararası Havalimanına iniş ve kalkış yapan uçakları izleyebiliyorsunuz.

Astronot dondurması (uzayda astronotların yediği ve tadı gerçekten çok kötü olan) müzenin hediyelik eşya dükkanında en çok ilgi görenlerden.

Smithsonianlar arasında ikinci en popüler ve bizim üçüncü durağımız olan müze ise Doğal Tarih Müzesi. İçerisindeki herşey halihazırda yeterince ilgi çekici iken, sürekli eklenen yeni objelerle günden güne daha da ilginç kılınıyor. Müzede 200 bilim adamı çalışıyor. Dünyada doğal tarih ve kültürleri alanında en fazla sayıda uzmanın birarada bulunduğu tek yer olma özelliğine sahip. Ayrıca, Smithsonianlardaki bir geleneği yıkarak politik bir bakış sergiliyor: Yaradılış teorisini savunanlara karşı, Darwin ve evrim teorisine ilişkin sergilemelere ağırlık veriyor.

Smithsonian Enstitüsü’nün müzelerine giriş ücretsiz. Bu kadar masraflı bir Enstitü’nün en azından giderlerinin bir bölümünün karşılanması ve vergi mükelleflerinin üzerinden yükün alınabilmesi için müzelerin paralı hâle getirilmesi sık sık gündeme geliyor. Hatta yine geçtiğimiz dönemde, Obama’nın bütçe komisyonu tarafından müzeye girişin kişi başı 7.50 Dolar olması önerildi ancak tasarı bir kez daha reddedildi.

Yeşillikler içinde, sakin, huzurlu, uzun vadede biraz monoton ama her daim sayısız kültürel faaliyete ev sahipliği yapan başkent Washington DC'deki şüphesiz en güzel vakit geçirme yollarından biri de Smithsonianları gezmek.

Amerika deyince zihnimizde ilk anda, New York’un devasa gökdelenleri ve Times Square’deki neon ışıklı tabelalar canlanır. Buna karşılık, Washington DC daha mütevazı boyuttaki, ancak gösterişli binalarıyla Amerika’nın dinamizmini değil, olduğundan daha uzun ve kapsamlı gösterilmek istenen tarihini temsil ediyor. İşte bundan 165 yıl önce hayatında ABD’ye ayak basmamış bir İngiliz’in bağışladığı yarım milyon ABD dolarıyla kurulan Smithsonian Enstitüsü’nün bugün ulaştığı nokta Amerikalıların kısa zamanda büyük işler başarma ve bir şekilde tarihte iz bırakma azmini ortaya koyuyor.

ADAMS MORGAN

2012-01-30T08:30:00.000+02:00

Dünyanın bütün büyük şehirlerinin kendine özgü karakteristiği olan bir caddesi ya da bir bölgesi var. New York'un SoHo'su, Paris'in Quartier Latin'i, İstanbul'un İstiklal Caddesi bunun güzel örneklerinden.

Washington DC'nin de meşhur Adams Morgan'ı var. Yani AdMo'su. Binalar, caddedeki renkler, restoranlar, etnik çeşitlilik burayı özgün kılmaya yetiyor. Hatta öyle ki, dünya genelinde, o kadar çeşitlilikte dünya mutfağını sadece bir caddede bulunduran tek yerin Adams Morgan olduğu söyleniyor.

Meksika, İtalyan, Lübnan, Brezilya, Hint, İspanyol, Çin, Fransız, Türk, Etiyopya, Amerikan restoranları cadde üzerinde yer alan ve benim ilk aklıma gelenler. Geceleri ise, özellikle Cumartesi günleri Washington DC'nin en yoğun gece hayatının olduğu yerlerden biri. Restoranlardaki çeşitliliğe ek olarak, Adams Morgan'ın, her meslek, her yaş kesimi ile etnik kökenden kişiyi biraraya getiren ender bölgelerden biri olduğu da söylenebilir.

Adams Morgan adını, ilk kez segragasyona tâbi tutulan iki okuldan almış: Tamamen siyahilerden oluşan Thomas P. Morgan ile tamamen beyazlardan oluşan John Quincy Adams Okulları.

AdMo, 1960larda başta Latin nüfus olmak üzere şehrin en fazla göçmen alan bölgesi olmuş. 1970lerde de Latin nüfusa Afrika ve Asya'dan gelen göçmenler eklenmiş. Bölge yoğun bir kültürel çeşitlilik yaşarken üst sınıfın bölgedeki yatırımlarıyla kiralar artmaya ve dolayısıyla göçmen nüfus AdMo dışına kaymaya başlamış. Ancak, bu kişiler restoranlar ve küçük işletmelerini devam ettirmişler. Bu durum kuşaktan kuşağa devam etmiş.

Benim gezmekten ve fotoğraf çekmekten en keyif aldığım yerlerden biri. Victorian stildeki binalar, renkler, canlı ortam başka hiçbir yerde yok. Şehirdeki en iyi "Diner" da burada bulunuyor. Daha önce burada bahsetmiştim. Çok sıra olmasına rağmen Pazar günleri kahvaltısı için en gözde mekanlardan.

Hemen yan tarafta da yine şehrin en trendy kafelerinden biri yer alıyor: Tryst. İçerde, iyi kahve, iyi sandöviç ve çok sayıda "Mac"li var. Yer bulmak hemen hemen imkansız.

Bölgedeki Madam's Organ adlı gece kulübü ise en revaçtaki yer. Kulübün sloganı: "Where the beautiful people get ugly". Playboy Dergisi tarafından uzun süre Amerika'nın en favori barı olarak gösterilmiş. Canlı caz, blues ve bluegrass müzik çalıyor.

Elbette, bölge kültürel aktivitelere de ev sahipliği yapıyor. En azından gündüzleri... Eylül ayının ikinci Pazar'ı Adams Morgan Günü olarak kutlanıyor. Caddede boylu boyunca canlı müzik, yemek ve çeşitli eğlenceler oluyor.

Ezcümle, Adams Morgan, her daim sessiz, sakin, huzurlu şehir Washington DC'nin haylaz yüzü... ve belki de bu yüzden seviyoruz.

ATLANTIC CITY

2012-01-29T08:44:00.000+02:00

Hikayesi olmayan şehirler var. Yüksek binalarla çevrilmiş, yapay bir kimlik kazandırılmış ve bir konsept üzerine oturtulmuş şehirler bana, sanki, çok uzun süre yaşayamazlarmış gibi geliyor.

Ama elbette yaşıyorlar. Hikayesi olmadığı için, şehrin ruhu da olmuyor sadece.

Konuyu Atlantic City'e bağlayacağım. Doğu yakasının Las Vegas'ı, küçük Vegas gibi isimlerle de anılan; hakettiğinden daha fazla üne sahip bir şehir. Otel ve kumarhane cenneti.

İnsanlar akın akın kumar oynamaya geliyor. Şehirde Amerikalılara rastlamak oldukça güç olduğu, özellikle hava karardıktan sonra caddeler boşaldığı ve güvensizleştiği için insan kendini Amerika'da değil de, daha ziyade gelişmekte olan bir ülkede gibi hissediyor.

Atlantic City'ye gitmiş ve bu şehri görmüş olmaktan dolayı çok memnunum. Bazı şehirler hafızanızda o kadar olumlu bir imaja sahip oluyor ki, herkes "gitmeye değmez" dese bile, kendi gözlerinizle canlı canlı tanıklık etmeden ikna olamıyorsunuz.

Bizzat tanıklık ettim...

Atlantik Okyanusu'nun kıyısında, Amerika'daki ilk boardwalk'a ev sahipliği yapan yer. Boardwalk, su kenarlarına tahtadan yapılan yürüme yoluna deniyor. Çıkış noktası tamamen Amerikan kültürü olan boardwalk ilk kez 1870 yılında Atlantic City'de otel lobilerini kumdan uzak tutabilmek amacıyla yapılmış. Başlangıçtaki amaç bu iken, daha sonra yürüyüş yoluna, yürüyüş kültürünün gelişmesine paralel olarak da üzerinde küçük arabalarda envayi çeşit yiyeceğin satıldığı, insanların günün her saatinde uzun uzun gezdiği alanlara dönüşmüş.

Atlantic City, Boardwalk Empire dizisinin de çekildiği yer. 2010 yapımı The Fighter filmi ile, 2011 yapımı Warrior'ın da bir bölümü burada geçiyor.

Akşam saatlerinde çok güvenli olmayan Atlantic City Boardwalk'u, sabahın ilk saatlerinde çok keyifliydi. Gündoğumu, okyanus ve martılardan oluşan kombinasyon eşsizdi diyebilirim.

Otellerde ortalama bir kalite var. Yani en popüler otelde de aslında ortalama bir hizmet alıyorsunuz. Aynı şekilde restoranlar ve yemek lezzetleri açısından da beklentiyi çok yüksek tutmamak gerek.

Envayi çeşit otelden, vergisiz mal sattığı için çok gözde olan outletlerinden başka şehre dair anlatacak pek bir şey yok.

Ha bir de, eğer kumar düşkünlüğünüz yoksa Atlantic City'e sadece bir gece yeter.

INSTAGRAM FOTOĞRAFÇILIĞI

2011-12-08T08:25:00.000+02:00

Instagram, geleneksel fotoğrafçılık anlayışını değiştiren, hayatın küçük ayrıntılarını ve günlük akışını yakalamak ve paylaşmak üzerine kurulu yeni sosyal paylaşım ağı.

Instagram için tek gereken bir iPhone. Prensip olarak da, Instagram üzerinde sadece iPhone ile çekilen fotoğraflar paylaşılıyor. Instagram fotoğrafçılığı ya da iPhone fotoğrafçılığı (iPhotography) diye bir alan çoktan doğmuş durumda. Hatta ben bir iPhone fotoğrafları sergisi açma fikrini geliştirmişken, onun bile çoktan açıldığını gördüm. Artık amatör ya da profesyonel düzeydeki fotoğraf çekim gezileri yerini Instawalk adı verilen iPhone ile çekim gezilerine bile bıraktı.

Uzun yıllardır önce analog ardından dijital makine ile fotoğraf çeken biri olarak, bunların yerini bir anda iPhoneların almasına ve hatta iPhone ile çekilen fotoğrafların daha çok beğeni toplamasına hiç itirazım yok. Hatta bunu çok pratik bulduğumu ve desteklediğimi söyleyebilirim.

Yıllardır çantamda dev gibi, ağır bir makine taşırım. Bazen bir kare o kadar hızlı akar gider ki, ben makinemi çantamdan çıkarıp, açıp, ışık ayarlarını yapana dek önümde çekecek birşey kalmaz. Oysa elinizdeki iPhone ile yapacağınız iki saniyelik bir hareketle güzel bir kareyi kaçırma şansını oldukça azaltıyorsunuz. Üstelik bunu gayet yüksek çözünürlükte, doğruya yakın, tatmin edici bir ışıkla yapıyorsunuz. Özellikle açık hava çekimlerinde çok iyi sonuçlar alabiliyorsunuz. Tabii ki, kapalı alan, gece çekimleri veya portre söz konusu olduğunda iPhone'unuzu cebinize koymanız ve sadık dijital makinenizi çıkarmanız gerekiyor.

Instagram sayesinde basit oynamalar ve filtreler ile hızlı şekilde ve farklı bir karaktere bürünen fotoğraflar yine hızlı bir şekilde diğer kullanıcılarla paylaşım imkanına kavuşuyor. Diğer kullanıcılardan yine çok hızlıca gelen yorum ve "like"lar Instagram'da fotoğraf paylaşımını daha da teşvik ediyor.

Instagram'da 17 çeşit filtre seçeneği var. iPhone ile çekilen fotoğrafları yine iPhone ile sunulan diğer uygulamalar (app'ler) ile edit'leyerek Instagram'da paylaşmak da çoğu kullanıcının rağbet ettiği bir yöntem. Makul fiyatlara satın alabildiğiniz bu uygulamalarla fotoğraf üzerinde detaylı dokunuşlar yapıp, efektler yaratıp paylaşma imkanına sahip oluyorsunuz.

Cep telefonu fotoğrafçılığı veya Instagram fotoğrafçılığı konusunda neredeyse hemen hergün bir yazıyla karşılaşıyorum. Geçen aylarda, New York Times'da çıkan bir röportajda, Instagram kullanıcılarının Doctor Popular olarak tanıdıkları Brian Roberts cep telefonu fotoğrafçılığını "yeni bir sanat şekli" olarak tanımlamış. Aslında hiç de haksız değil. Fotoğraf üzerinde oynamak sanki hileyle, olmayan bir şeyi var etmek gibi dursa da, işin iç yüzü gayet farklı. Zira, özü ya da konusu güzel olmayan bir fotoğraftan bir şaheser çıkmasını beklemek saçma olur. İşte "sanat" da burada devreye giriyor. Öncelikle çektiğiniz fotoğrafın bir hikayesi olmalı. O hikayeyi de en uygun efektlerle tamamlamalısınız. Yani çekim aşamasından, Instagram'da paylaşma aşamasına kadar bir çalışma söz konusu. Bunu kısa sürede ve maddi olarak nispeten ucuz bir yolla yapıyor olmak, bunu sanatın yeni bir şekli olarak tanımlamaktan bence alıkoymuyor.

Instagram'ı gün içinde karşılaştığım küçük ayrıntıları, anın güzelliğini kaydetmek için kullananlardanım. Bu bazen bir gün batımı olabiliyor, hızlıca üstümden geçen bulutlar olabiliyor ya da önümde uzayıp giden yollar olabiliyor. Diğer kullanıcı grubu da, yaşamının günlük akışını paylaşanlar. Yenen yemek, içilen kahve, tırnağa sürülen oje fotoğrafın konusu olabiliyor. Bir nev'i fotoğraf günlüğü gibi. Tanıdığınız ya da tanımadığınız kişilerin o günlüklerine tanıklık etmek de hoş bir şeye dönüşebiliyor.

Son olarak, Instagram'ın olmazsa olmazlarından birine; "hashtag"lere de değineyim. Hashtagler (#), bütün Instagram kullanıcılarına fotoğraflarınızın daha çabuk ulaşmanızı sağlıyor. Hashtag aracılığıyla, fotoğrafın konusunu, çekildiği yeri belirtebileceğiniz gibi tamamen popüler hashtagleri de kullanabiliyorsunuz. En fazla kullanılan ve aranan hashtag'ler iPhone, sky, cloud, iPhoneography olarak tespit edilmiş.

NY Times röportajında, Doctor Popular'ın da söylediği üzere, dijital fotoğrafçılığın ilk çıktığı zamanlarda ona "sanat" gözüyle bakılmıyordu. Oysa şimdi ne kadar çok benimsedik ve o dönemki tartışmalar ne çok anlamsız geliyor. Belki, iPhotography de böyle birşey olacak. Belki yeni bir başlangıcın ilk adımlarıdır, kimbilir!

Webstagram da, Instagram'a yüklenen fotoğrafları web üzerinden görmeye imkan tanıyor. Buyrunuz, bunlar da benimkiler... http://web.stagram.com/n/decalagehoraire/

Hikayenin Sonu: CHARLESTON

2011-09-20T01:40:00.001+03:00

Charleston ile yol hikayemizin sonuna geliyoruz.

Charleston, 18 yıl art arda, Condé Nast Traveler Dergisi tarafından Amerika'nın ilk 10 turizm merkezinden biri olarak seçilmiş. Amerika içinde mutlaka görülmesi gereken şehirler arasında sayılıyor. Condé Nast Traveler Dergisi, Amerika'nın en gözde gezi dergilerinden biri. Yılın her ayında seyahat destinasyonları ve dinlenme-eğlence olanaklarına ilişkin derecelendirme listeleri yayınlıyor. Bu listeler okuyucu anketleri baz alınarak oluşturuluyor. Şubat ayında en iyi seyahat gemileri, Nisan veya Haziran ayında en iyi spa'lar, Mayıs ayında en yeni ve gözde oteller/restoranlar, Haziran ayında en iyi golf tesisleri, Ağustos ayında en iyi seyahat acenteleri, Eylül ayında "World Savers" listesi, Ekim ayında en iyi iş otelleri, Aralık ayında en iyi kayak destinasyonları hakkında derecelendirme ve Ocak ayında da "Gold List" yayınlıyor.

Charleston şehrinin Condé Nast derecelendirmesine yıllar boyu kesintisiz girmesine çok anlam verememiş olsam da, bunu şehre bir Pazar günü gitmiş ve şehri gerçekten tanıyacak kadar kalamamış olmamıza bağlayacağım. Çoğunluğun bir bildiği vardır mutlaka...

Charleston, South Carolina eyaletinde yer alan, yengeçleri ve karidesleri ile ünlü, temiz, şirin bir liman kenti.

Amerikan iç savaşına tanıklık ettiği için, -kısa tarihli Amerika'da- tarihi bir şehir olma özelliğine sahip. Yolları, sokakları ve mağazaları ile çok modern bir görünümü var. Sokaklarda sıklıkla karşılaşılan faytonlar ve modernitenin oluşturduğu tezat görünüm Charleston'ı egzotik yapıyor.

Buraya bir Amerikan şehri demek zor. Yarı Avrupa yarı Akdeniz'i anımsatan bir havası var. Deniz ürünleri restoranları, yat turları, yollardaki pedicableri (bisiklet taksi) ve 1807 yılında kurulmuş ünlü Şehir Pazarı (Charleston City Market) sanırım bu Avrupa-Akdeniz havasının oluşmasında en büyük etkenler.

Nerede kalmalı?

Zaten sessiz sakin olan Charleston'da şehir merkezinde kalmak yerinde olur. Kaldı ki, şehir merkezi bile herşeye rağmen çok canlı olmuyor. Büyük ve iyi oteller çoğunlukla Şehir Pazarı'nın (City Market) etrafına yapılmış.

Bizim tercihimiz Şehir Pazarı'nın hemen karşısına düşen otellerden birine yönelik oldu. Sabah erken saatlerde dışarıdan gelen gürültüleri saymazsak, şehir merkezinde kalmak her yere yürüyerek ulaşmak bakımından gayet pratikti diyebilirim.

Nerede yemeli?

Deniz ürünleri restoranları çok revaçta. Bol miktarda yengeç var. Slightly North of Broad, Mustard Seed ve Coast popüler restoranlar arasında.

Biz deniz ürünleri tercih etmeyip, tavsiye edilen bir başka restorana gittik: Jestine's Kitchen. Yerel mutfağı tanımak için önerilen restoranlar arasında. Oldukça doyurucu porsiyonları, hızlı ve çok iyi bir servisi, bir de meşhur kolalı keki var. Kapıda kuyruklar oluşturan bir yer imiş. Pazar günü gitmemizin etkisiyle olsa gerek, biz herhangi bir kuyruğa takılmadık. Az müşterinin bir nedeni Pazar günleri içki servisi yapmamaları olabilir.

Restoran tavsiyeleri konusunda Foursquare ve Trip Advisor'dan şaşmamak gerek.

Ne yapmalı?

Merkezde yer alan Şehir Pazarı çok meşhur. İçinde yiyecek-içecek, hediyelik eşya, resim, kıyafet gibi pek çok şeyi bir arada bulabilmek mümkün. Boydan boya uzanan bir kapalıçarşı havasında... Mutlaka gezmek, görmek ve resim almak gerek.

Bisiklet-taksiler (pedicab) ve faytonlar şehir turu attırıyor. Şehri görmek, tarihini öğrenmek için 1 saatlik bir tur eğlenceli ve faydalı olabilir.

Tarihi bir şehir olmasına bağlı olarak, Charleston'da görülecek çok sayıda müze bulunuyor. Bunlardan biri de 1773 yılında kurulan Amerika'nın ilk müzesi: The Charleston Museum. Bu müze, hem Charleston'ın hem de South Carolina eyaletinin doğal ve kültürel varlıklarını korumayı amaçlıyor.

Charleston'ın tarihi evlerini görmek gerek. 1811 yılından kalan William Aiken House, 1876 yılında George W. Williams tarafından 200 bin dolara yaptırılan Calhoun Mansion en ünlü evler arasında. Meeting Street üzerinde de diğer tarihi evlere örnekler bulunuyor.

Son olarak, Charleston'ın caz barları meşhur. Gitmek ve o havayı yerinde teneffüs etmek gerek.

Bu road trip hikayesinden çıkan özet ise şöyle: Gidişin dönüşü zor oluyormuş.

Okuyucu'dan Tunus Notları

2011-09-15T15:08:00.000+03:00

Road trip öykümü -yol üstünde olmayan- Tunus ile kesiyorum.

Sevgili okuyucum Arzu Şenel'den gelen, Tunus'a ilişkin gözlemleri öyle çok beğendim ki, sizlerle de paylaşmak istedim. Yazı ve fotoğraflar kendisine aittir. Keyifli okumalar...

Tunus enteresan bir yermiş...

Aslında pek ne beklediğimi bilmeden gittim. Senin blogun rehberlik etti diyebilirim.

Hibrit bir kültür ya da kültürler karmaşası buldum orada. Gittiğimizde 2 gün ramazan ayına denk geldi ve kimsecikler yoktu meydanda, yabancı turistlerden başka..

Biz direkt Hammamet'e gittik. Akşam yaptığımız kıyı yürüyüşünde de kimseler yoktu. Anladık ki Medina için tersten yürümüşüz, iç yol daha kalabalıkmış. Ama en çok onca turizm yatırımının boşuna mı yapıldığını konuşup durduk aramızda, her yer karanlık ve boştu…

Ama ne zaman ki ay izin verdi ve bayram oldu, sokaklar doldu taştı.. Yerel halk bana kısmen hoş gelse de arkadaşım daha negatifti durumla ilgili... O, Tunus Tunuslular olmadan daha güzel diyordu.

Tatilin denizli kısmında değişik bir yosun tipiyle karşılaştık. Kıl yumağı gibi simsiyah bir tip… Dalgıç olduktan sonra yosunlarla barışmış olan ben bile temastan kaçındım.

Ama suyunun farklılığı hoşuma gitti… Bir çok açıdan bizim Egemize ve Akdenizimize benzer özellikler vardı… Zeytin ağaçları, üzüm asmaları, mavi/beyaz renkler egeyi hatırlatırken.. Denizi, kumu, uzun sahili otellerin dizilişi Akdeniz'de gibi hissettiriyordu…

Şehir bambaşkaydı tabii… Büyük caddenin sonundaki daracık pazar tam istediğim mistiklikteydi… ah bir de satıcılar satmaya fazla istekli olmasalar rahatça dolaşıp istenilene bakılabilse daha huzurlu olunabilirdi ama buna pek izin vermediler iki Medina'da da… Yine de hoş ve minik parçalarla geri döndüm Ankara'ya…

Tunus kapılarına aşık oldum ben… O kadar çok fotoğraflamışım ki bir sergi çıkar… Mavisini çok sevdim…

Bir akşam Tuareg diye anlatılan simsiyah kıyafetinin altından sadece sürmeli gözleriyle karşılaştığım o adam içime baktı sanki, çok acayipti…

Fıstıklı çayını ve acı biberlerini ve o biberin içine konduğu çorbalarını sevdim ama, yemeklerini pek sevmedim… Otelde yemekler lezzetli ve güzeldi sorun yaşamadık hiç. Kocaman cam şişedeki kolası da favorim oldu. Kahvaltı favorim de bütün meyvelerden yapılmış bir püre idi, görüntü çok hoş değildi ama ben hayatımı o meyve püreleriyle geçirebilirim. Bahsettiğim o karmaşa kruvasanla sütlü ve kuru üzümlü pirinç lapasının yan yana durması gibi… 78 yıl Fransa etkisiyle alışkanlıklar karışmış, yeni alışkanlıklar edinilmiş…

Coğrafi olarak da denizden 60 km uzakta Sicilya adasına yakınlığını oradayken farkettim… Pizza kültürünün gelmesi normalmiş…

Mesela Hammamet'te dışarıdan büyük bir süpermarket olarak görünen ama içi mahalle bakkalını aratmayan yer de şaşırttı beni... Yabancı bir ülkeye gittiysem marketine girer lokal markalar varsa alırım, arkadaşım da benimle dalga geçer çoğunlukla. Burada da öyle oldu limon ve kakao yağlı bir vücut kremi, acı biber salçası, yaseminli sakız ve meyve suyu aldım.. Yaseminli sakızı kimse beğenmedi ben çok sevdim.

Kocası Türk olan tatlı bir rehberimiz vardı o ilk andan itibaren pazarlık konusunda bizi uyardı. Mısır tecrübemden dolayı da kül yutmayacağımı düşünüyordum ama ilk kazığı ilk gün sahilde yedik.

Meyve sepeti kolunda bukalemunu elinde bir satıcı sempatik bir şekilde yaklaştı. Aklımda kaktüs meyvesi yemek vardı zaten. Bukalemun da çok ilgimizi çekince Tunuslu amca soymaya başladı meyveyi ve tabi biz de yemeye… Yenmiş meyvenin pazarlığı olamayacağından 6 tanesine 30 dinar verdik. Sonra markette gördük gerçekleri…

Bardo mozaik müzesindeki eserler çok hoştu… Bir kısmı tadilat altındaydı ama biz çok ilgili bakınca görevli ben ve arkadaşımı kapalı kısımlarda da dolaştırdı. O tavanı görmesem üzülürdüm gerçekten… Müzede de dikkatimi çeken yerdeki mozaiklerin üzerinde rahatça dolaşabiliyor olmamızdı… Henüz korumaları gerektiğini akıl edememişler.

Kartaca etkileyiciydi, ama o gün cehennemi bir sıcak vardı.. Kalıntıların arasında istediğim kadar kalamadım… Sidi bou Said'e de aynı gün gidildi ve çok sıcaktı.. Şaban'ın kahvesinde içtik fıstıklı çayı.. Ama limonlu pasta nerdedir diye bakamadık bile..

Bir de tuvalet kısmındaki taharet musluğu yerine geliştirdikleri hortum çok akılcıydı bence.

Geçenlerde Ece Temelkuran bir köşe yazısı yazmış ve kötülemiş Tunus'u… Hiç katılmadım kendisine.

Çok fotoğraf çektim. Çok zevkliydi. Dönüşte bir arkadaşım, "Yunan Adasındaydım desen, inanırdım" dedi. Ben sevdim Tunus'u...

İlgili Yazılar:

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/08/tunus-notlari.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2011/01/tunusta-neler-oluyor.html

ST AUGUSTINE: Tarihi bir doku

2011-09-08T17:09:00.004+03:00

Avrupa'nın Kuzey Amerika'daki en eski yerleşim yerlerinden biri olan St Augustine'deyiz.

Florida eyaletinde yer alan ve geçmişi 1513 yılına kadar uzanan bu şehir her yönüyle tarih kokuyor.

Gezilip, görülecek o kadar çok şey var ki, hepsine yetişmek mümkün değil.

Şehirde görülmesi ve yapılması gerekenler listesine geçmeden önce bu şehre 1'den fazla gün ayrılması gerektiğini belirterek başlayayım.

Florida'nın ilk deniz feneri St Augustine Lighthouse görülmesi gereken yerlerden biri. Aslında bu fener orjinal fener değil. 1500 yılında yapılan ilk Augustine deniz feneri bir fırtına neticesinde batınca yerine 1800lü yıllarda yenisi inşa edilmiş. Yeni inşa edilen St. Augustine Feneri de deniz seviyesinden 165 metre yükseklikte.

Şehrin trafiğe kapatılmış, Arnavut kaldırımlı, sağlı sollu ilginç hediyelik mağazaların ve kafelerin yer aldığı bir bölgesi var. Burada aynı zamanda restore edilen ve geçmişi şehir kadar eski olan evler de var.

St. Augustine Plajı ise değişik, yine çok ince beyaz kumdan oluşan kendine özgü bir plaj. Akşam üstü saatlerinde büyük dalgalara bağlı olarak sörfçülerin rağbet ettiği bir yer idi. Gün batımını sahilden, palmiyelerin arkasından izlemek keyifliydi.

Şehrin en eski kalesi ile müzeleri de görülmeye değer. Müzelerin hepsini bir güne sığdırmak zor. Oldest House Museum Complex ile St. Augustine'deki en eski yapılardan biri olan Father O'Reilly House Museum, Ripley's Believe Or Not! Museum en popüler olanlar arasında.

Savannah yazımda da bahsettiğim ve esasen doğum yeri St. Augustine olan Hayalet Turları (Ghost Tours) çok revaçta. Bunun dışında Timsah çiftliğine turlar da düzenleniyor. Mini golf, Speedboat, historic downtown üzerinde helikopter turları da St. Augustine'e özgü aktiviteler.

1891-1953 yılları arasında kullanılan, şehrin en eski hapishanesi olma özelliğine sahip Authentic Old Jail'a da turlar düzenleniyor.

St. Augustine'de gittiğimiz restoran, ortamıyla ve yemeklerin lezzetiyle uzun süre unutmayacağım yerlerden biri olacak. Şehir merkezinde yer alan küçük bir Fransız restoranı: Bistro de Leon. Üç orta yaşlı Fransız kadın işletiyor. Bu işi o kadar benimseyerek ve sevgi dolu yapıyorlar ki, yemek yerken onların enerjilerine hayran oluyorsunuz. Fransız usulü kabak çorbası, ve kendi kırmızı şarapları çok değişik idi. Restoranın genel anlamda fiyatları çok ucuz olmasa da gitmeye değer.

Yine şehirde çok popüler olan bir de Hyppo Gourmet Popsticks var. Şehir turu esnasında biz mangolusunu denedik ve de çok beğendik.

Konaklama için iki seçenek var: Ya şehrin tarihi dokusunun içinde yer alan butik otellerden birinde ya da sabah uyandığınızda okyanus havası almak için sahildeki otellerden birinde kalmak. Bizim tercihimiz sahil otelinden yana oldu. Gün boyu ve akşam da şehir merkezini gezdik.

Şehirden bize kalan en güzel hatıralardan biri de, Bonnie ve Clyde kostümlerini giyerek çektirdiğimiz fotoğraf oldu. Bu işi yapan küçük dükkanlar var. İstediğiniz bir kostümü giyerek, dekoruyla, aksesuarlarıyla eski Amerika'ya gidiyorsunuz.

Yol hikayemizin son durağı ise Charleston olacak...

DAYTONA BEACH: Muhteşem bir kum

2011-09-06T05:50:00.001+03:00

Miami dönüşünde Daytona Beach'e uğruyoruz.

Daytona'nın sloganı "World's Most Famous Beach". Kendi kendilerine verdikleri bir paye mi, yoksa bir temele mi dayanıyor diye araştırdım. Dünyanın en iyi 10 plajı listesinde South Beach yer alıyor ama Daytona Beach maalesef listeye girememiş.

Hava koşulları, kum kalitesi, çevre otelleri, vs kriterler bazında çıkarılmış bu listeye göre, en iyi plaj olarak Brezilya, Rio de Janerio'daki Copacabana Plajı gösteriliyor. İkinci sırada Hawaii'deki Waikiki Plajı, üçüncü sırada ise Meksika'daki Cancun Plajı var. Florida, South Beach de altıncı sırada.

Daytona Beach'in kum kalitesi gerçekten eşsiz. Beyaz ve çok ince bir kumu var. İşte bu özelliği nedeniyle kumun üzerinde araba kullanılabiliyor. Hatta Daytona'da kumun üzerinde araba yarışları bile düzenleniyor.

Burası, NASCAR araba yarışlarının düzenlendiği yer olmasıyla da ünlü. North American Stock Car Race'in kısaltılmışı olan NASCAR, 40'a yakın arabanın oval bir pist etrafında döne döne yarışması esasına dayanıyor. Oturma kapasitesi bakımından da dünyanın ikinci büyük yarış pisti.

Daytona Beach'de sadece birkaç saat geçiriyoruz. Uzun süre geçirilecek bir yer değil. Üstelik Miami dönüşünde hiç değil. Yalnız, Florida'da okyanusa kıyısı olan oteller arasında en uygun fiyatlı oteller burada bulunuyor. Bu nedenle de, özellikle üniversite öğrencilerinin bahar döneminde çokça rağbet ettiği bir yer.

Daytona Beach ziyaretimizin beni en mutlu eden yanı sahilde çektiğim fotoğraflar oldu. Hava, okyanus ve kuşlar gerçekten görülmeye değerdi.

Yolumuza devam edip o gece "Amerika'nın en eski şehirlerinden biri" olan St. Augustine'e ulaşıyoruz.

MIAMI: Gitmek kolay, Dönmek zor

2011-09-05T05:29:00.001+03:00

İkinci durağımız Miami...

Georgia eyaletinden geçip de, Florida eyaletinin sınırları içerisine girdiğiniz anda doğasıyla, insanıyla herşey bir anda değişiyor.

Yol kenarında palmiyeler başlıyor. Yol üstü tesislerde herkes İspanyolca konuşuyor.

Amerika'da her eyaletin sembolü plakalara konmakta. Florida'ya girişle birlikte de "sunshine state" olarak adlandırılan ve bol bol portakal yetiştirilen bu eyaletteki arabalar da birden portakallı plakalara dönüyor. Ayrıca ön plaka takmanın zorunlu olmadığı eyaletlerden biri de Florida.

Gerçekten "sunshine state" mi, orasını bilemiyorum. Yol boyunca 2-3 kez, Miami'de kaldığımız sürede de 1 tam gün yakalandığımız tropikal yağmurlar bize "sunshine state" izlenimini vermekten bir parça uzaktı. Ancak güneş çıktığında tam çıkıyor ve iliklerinize kadar ısınıyorsunuz. Yılın 9 ayı denize girilebilen bir iklime sahip.

Florida Amerikan seçimlerinde belirleyici bir eyalet. 2000 ve 2004 yıllarında Bush'un, 2008'de Obama'nın galip geldiği Florida 2012 yılı seçimlerinde de bu bağlamda belirleyici olacak.

Florida eyaletinin başkenti -sanılanın aksine- Miami ya da Orlando değil, Tallahassee şehri. Ünlü Florida State University de bu şehirde bulunuyor.

Biz Florida'nın başkentine değil de, sahilleriyle ünlü kentine doğru yol alıyoruz. Miami'ye... South Beach'e... Her yerde kullandığı kısaltılmış şekli ile SoBe'ye...

İspanyolca'nın yoğun konuşulduğu, Küba'dan çok göçmen alan, gökdelenlere pek rastlanmayan, bembeyaz bir kumsala, sıra sıra otellere ve hiç bitmeyen bir gece hayatına sahip olan SoBe'ye girdiğiniz anda deniz ve tatil moduna da aynı anda giriyorsunuz.

SoBe'nin nesi farklıydı?

Şehir her daim yaşıyor. İnsanlar yiyor, içiyor, yüzüyor, geziyor. Kilolu, özensiz Amerikalı bayanların yerini bir anda incecik vücutlu, silikonlu (iyi mi bilmem), düzgün bacaklı, şortlu Avrupalı kızlar ve yakışıklı İtalyan ve İspanyol erkekler alıyor. Ünlü Ocean Drive'da, ya da Lincoln Caddesi'nde otururken güzel giyinmiş bakımlı kişileri ve arabaları seyretmek gerçek anlamda bir keyif.

Bembeyaz, temiz bir sahili var. Atlantik Okyanusu'nda yüzmenin keyfini yaşatıyor.

Doğru mekanı seçerseniz restoran ve kafelerde makul fiyatlara gayet lezzetli yemekler yenebiliyor.

SoBe otelleri ve turizm anlayışı, Türkiye'de alışık olduğumuz "herşey dahil" sisteminin aslında turizme ne büyük darbe vurduğunu bir kez daha gösteriyor.

Oteller gün boyunca su, soğutulmuş mendil, küçük içecek ikramları dışında birşey sunmuyor. Böyle olduğu için müşteriler çıkıyor, dışarda yiyor, alışveriş yapıyor. Dolayısıyla hem otel kazanıyor, hem de esnaf. İşte bu sayede de şehir canlı-kanlı oluyor, büyüyor, gelişiyor.

Örneğin, Miami'de kaldığımız süre boyunca sabah kahvaltılarımızı otele çok yakın bir Fransız kafesinde yaptık. Sabahları tıklım tıklım olan, Fransız kahvaltı kültürünü çok taze ve lezzetli ürünlerle temsil eden Café La Province Miami'ye ait aklımızda kalan en güzel detaylardan biri oldu. Sıcak bagetlerini hala özlüyoruz.

SoBe'de Neler Yapılır?

Trip Advisor, Expedia, Foursquare bu alanda ciddi yardımcı kaynaklar. Üç gündeki uzmanlığımızı büyük ölçüde bunlara borçluyuz.

Ocean Drive'da boylu boyunca gezilir. News Cafe'de oturulup, gelip geçen seyredilir. Yemekleri çok lezzetli olmasa da, makul fiyata büyük porsiyonlar sunuyor.

Lincoln Caddesi'ne gidilir. Şehrin kalbi bir anlamda burada atıyor. Van Dyke Cafe ve Nexxt Cafe bizim denediklerimiz arasında. Van Dyke Cafe'nin üst katında caz çalıyor ve Lincoln üzerindeki en iyi dış mekanlardan birine sahip. Nexxt Cafe ise benim favorilerim arasında. Lezzetli patates püresi ve filet mignon'u denemeye değer.

Ünlülerin yaşadığı Star Island'a turlar düzenleniyor. Miami'ye gidip, görmedim dememek için gidilebilir.

Alışveriş için Balharbour, Sawgrass Mills, 5th Avenue Ny popüler olanlar arasında.

Amerika'nın en güney noktası olan, Ernest Hemingway'in de evinin bulunduğu ünlü ada Key West görmeye değer. Miami'ye yaklaşık 3 saat mesafede. Key West'in 30 dakika sonrası da Küba. Ancak geçiş serbest değil.

Timsah turlarının düzenlendiği Everglades National Park da görülebilecek mekanlar arasında.

Coconut Grove görülür. Kendine özgü değişik bir havası var.

Nerede kalınır?

Hem Ocean Drive'a (dolayısıyla plaja), hem de Lincoln Caddesi'ne yakınlıkta bir otelde kalmakta fayda var. Büyük oteller çok kalabalık olmakla birlikte belli bir standardı ve konforu da beraberinde getiriyor. Otelin plaja yürüme mesafesinde olması ciddi bir artı. Aksi takdirde okyanusta yüzme (yüzememe) keyfinden mahrum kalıyorsunuz. Bu arada belirtmeliyim ki, dalga nedeniyle okyanusta yüzmek gerçekten zor.

Otelden iyi fiyat alabilmek için ya oteli doğrudan aramak ya da Expedia'nın son dakika fiyatlarıyla rezervasyon yaptırmak daha isabetli. Bizim kaldığımız otel, otel içinde kullanılmak üzere 75 dolarlık hediye yemek çeki vermişti. İyi bir pazarlıkla balkonlu, okyanusu gören bir oda almak mümkün. Akıldan çıkarmamak gereken en önemli husus, Amerika'da herşeyin pazarlık ve ikna üstüne kurulu olduğu. Biz Türkler olarak ne de olsa buna alışkınız...

Miami'nin dönüşü elbette zor oldu. Sırada Nascar araba yarışlarıyla ünlü olan ve eşsiz bir sahile sahip Daytona Beach var.

SAVANNAH: Kedisi de ünlü, şehri de...

2011-09-03T06:15:00.019+03:00

...İlk durağımız Savannah...

Savannah, Georgia eyaletinin bir şehri.

İçinden Savannah nehri geçiyor ve şehre de aslında bütün canlılığını bu nehir veriyor.

Sokak müzisyenleri, şehir turu attıran faytonları, merkezde yer alan açık havadaki kafeleriyle küçük bir Avrupa şehrini andırıyor diyebilirim.

Sessiz, sakin bir şehir... Öyle ki, gece şehir merkezindeki canlı müzik ve kalabalık bile o sukuneti aslında pek bozamıyor.

Savannah, geçmişten bu yana meydanlarıyla ünlü. Çoğunluğu korunmuş 25'e yakın meydanı var. Bunlardan biri de 1815 yılında yapılan ve çok kısa sürede popülarite kazanan Chippewa Meydanı. Forest Gump filminin bir bölümü de 1994 yılında işte burada çekilmiş.

Fayton turu, otobüs turu dışındaki şehirdeki başlıca atraksiyonlardan biri de Hayalet Turları. Ghost Tours ya da Haunted Tours olarak adlandırılan bu turlar otobüs veya yürüyüş yoluyla gezdirerek hayalet hikayeleri anlatiyorlar.

Hayalet Turları'nın aslında doğum yeri ve en popüler olduğu yer bizim dönüş rotamızda yer alan ve birkaç yazı sonra yer vereceğim Florida'nın St. Augustine şehri. Kısa zamanda Amerika'nın pek çok yerinde popülarite kazanmış Hayalet Turları 1994 yılında ilk kez ortaya çıkmış. St. Augustine'de konaklayan bir öğrenci grubuna gece için hem eğitici hem eğlenceli bir aktivite sağlamak isteyen St. Augustine turunun sahibi, yazar ve tarihçi Karen Harvey ile birlikte şehirdeki doğaüstü ve gizemli hikayeleri araştırmış ve bunu öğrencilere yürüyüş turu ile anlatmışlar. Tabii ki ortaya çok eğlenceli bir
aktivite çıkmış ve daha sonra bu giderek yaygınlaşmış.

Kaldığımız otel şehrin tarihi tarafında. Otelin terasındaki havuz ve sıcak jakuzi şehre nazır bir konumda. Hot tub olarak adlandırılan ve ilk kez Amerikan otellerinde karşılaştığım bu sıcak jakuzinin çok çekici olduğunu ve bizim otellerimizin de örnek alması gerektiğini belirtmeliyim. 90 derece civarinda sıcaklıkta olan bu jakuzide sıhhat açısından en fazla 15 dakika kalabiliyorsunuz. Ancak bu 15 dakika bütün yorgunluğunuzu alıp götürüyor.

Akşam yemeğini nehir kıyısındaki bir tavernada yiyoruz. Masadaki sıradan lezzetteki yemekleri farklılaştıran tat patates püresi. Kırmızı kabuklu patatesten hazırlanmış, hafif iri parçalarla ve kabuklarla bırakılmış ve içine farklı baharatlar eklenmiş bu püre aklımda yer etti.

Savannah, Amerikan iç savaşında sırasında fazla tahrip görmeyen, dolayısıyla da güney şehirleri arasında mimari dokusunu kaybetmemiş şehirlerden biri.

Ticari açıdan önemli bir liman.

Girls Scouts'un doğum yeri olmasıyla da Amerika içinde bir üne sahip. Girl Scouts, Amerikalı kız izci grubu.

Her yıl 17 Mart'ta kutlanan St. Patrick's Gününe de Amerika genelinde, en geniş katılımlı şekilde ev sahipliği yapan, New York'tan sonra ikinci şehir.

Historic downtown olarak adlandırılan şehir merkezinde yanyana sıralanmış oteller fiyat-kalite ilişkisi bakımından konaklamaya en elverişli olanlar. Hem nehir kıyısındaki ünlü River Street'e, dolayısıyla popüler restoranlara ve mağazalara yürüme mesafesinde. Hem de, şehrin iç kısmına yürüyerek ulaşılabiliyor. Oteller için önceden rezervasyon gerekmiyor. Expedia'nın son dakika fiyatlarıyla ya da direkt otele giderek uygun bir oda bulmak zor değil.

Son olarak, Savannah şehri ile aynı ismi taşıyan kediye de değinmek gerek. Savannah, aynı zamanda ünlü bir Afrika kedisi. Tasmayla gezdirilen, leopar görünümünde gözleri güçlü yabani bir kedi türü. New York'ta şehirde beslenmeleri yasaklanmış.

Şehri de ünlü, kedisi de...

Şimdi... İkinci durağımız Miami...

9 GÜNLÜK 1 YOL ÖYKÜSÜ

2011-09-02T07:15:00.004+03:00

Şimdi anlatacaklarım Amerika'nın başkenti Washington, DC'den başlayarak güneye doğru inen 9 günlük bir road trip'in öyküsü.

Bu 9 günde:

Arabayla toplam 3700 km yol katettik.

50 gallon benzin harcadık.

7 farklı eyaletten geçerek 6 farklı şehri gezdik.

İlk defa Atlantik Okyanusu'nda yüzdük.

SLR makine ve cep telefonları ile 500'ün üstünde fotoğraf çektik.

Yolculuğumuz süresince 3 kez şiddetli yağmur ve fırtınaya yakalandık.

1 yolüstü otelinde, 2 sahil otelinde, 2 kez de şehir otelinde kaldık.

Bütün yolculuk, Amerika'nın doğu yakasının kuzeyi ile güneyini birbirine bağlayan Interstate 95 (I-95) üzerinde geçti. I-95 yolu, Route 66 kadar efsanevi olmasa da, dümdüz, sürprizler içermeyen, hız sınırının çoğunlukla 70 mil olduğu pırıl pırıl bir yol.

Hikaye, Forest Gump'ın çekildiği, küçük ve sevimli bir şehir olan Savannah ile başlıyor.

Miami ile devam ediyor.

Dönüş yolunda, Florida'daki Amerika'nın en eski şehirlerinden biri olma özelliğine sahip St. Augustine'de bir gece geçiriyoruz.

Yol üstünde, Nascar araba yarışlarıyla ve plajıyla ünlü Daytona Beach'e uğruyoruz.

ve yol hikayesi Amerikan iç savaşının geçtiği, kolonial yapılarıyla ünlü, South Carolina'nın sevimli liman kenti Charleston ile son buluyor.

...İlk durağımız Savannah...

(Yarın)

Masal Evler

2011-04-11T00:14:00.000+03:00

Bugün çıkıp, en sevdiğim işi yaptım... ve fotoğraf çektim.

Masallardaki evler...

Cherry Blossom Festivali

2011-03-29T06:36:00.000+03:00

Her yıl Mart ayının sonunda, Nisan ayının başında dünyanın sadece belirli şehirlerinde Cherry Blossom Festivali düzenleniyor. Sakura olarak da adlandırılan kiraz ağaçlarının çiçek açması baharın müjdecisi olarak kabul ediliyor ve bu olay çeşitli gösteri, sergi ve kültürel etkinliklerle kutlanıyor.

Japonlar, buraya; yani Washington DC'ye 1912 yılında 3020 tane sakura hediye etmiş. Bu sakuralar ağırlıklı olarak Tidal Basin bölgesine dikilmiş. Ağaçların çiçek açmasıyla birlikte en kapsamlı ve en güzel görsel şölenlerden biri dolayısıyla bu şehirde yaşanıyor.

Festival 2 hafta sürüyor. 2 hafta sürmesinin nedeni de, kiraz ağacı yapraklarının en fazla 2 hafta ağaçta kalabilmeleri. Japonlar yıllardır bunu hanami partileriyle kutluyorlar. Hanami partilerinin doğuş nedeni başlangıçta -Budist inanca uygun olarak- hayatın geçiciliğine vurgu yapmak ve dolayısıyla insanları düşünmeye sevketmek imiş. Oysa bugün yerini tamamen eğlencelerin düzenlendiği, yemeklerin yendiği etkinliklere bırakmış.

Yine eski dönemlerde Japon kültüründe kan damlalarını temsil eden kiraz ağacı yaprakları, bugün Japon kültüründe masumiyet ve baharın gelişiyle ilişkilendiriliyor.

Çin'de ise çok daha farklı bir anlamı var: Bu ağaçlar, dişiliği, güzelliği ve kadınların hakimiyetini temsil ediyor.

Washington DC'deki festivale her yıl ortalama 750 bin kişi katılıyor. Bu süre boyunca şehir yılın en canlı-kanlı, en güzel iki haftasına ev sahipliği yapıyor.

Türkiye'de de sakura var. Bunlar İstanbul'daki Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi'nde yer alıyor. Yalnız bunların hikayesi biraz hüzünlü...1890 yılında Japonya'ya yapılan dostluk ziyaretinden dönüşünde Osmanlı gemisi Ertuğrul yakalandığı bir fırtına neticesinde batıyor ve 533 denizci hayatını kaybediyor. Japonlar'ın 2005 yılında hediye ettikleri bu ağaçlardan her birinin o kazadaki bir denizciyi temsil ettiğine inanılarak, her yıl burada anma töreni düzenleniyor.

Bir de, Cherry Blossom Festivali ile yine aynı dönemde düzenlenen Uçurtma Festivali var. Geçtiğimiz Pazar günü gerçekletirilmesi beklenen festival kötü hava koşullarından dolayı ertelendi. Gökyüzünün sayısız uçurtmayla süsleneceği etkinlik şimdi en çok görmeyi istediklerim arasında. Elimde makinem ile hazır bekliyorum...

Gökyüzünde Aurora Var!

2011-02-27T08:38:00.001+02:00

Dün gece değişik bir astronomi olayına tanıklık ettim.

Gökyüzünde Kuzey Işıkları olarak da bilinen Aurora Borealis vardı. Akşam saat 8 civarında, gökyüzü hafif pembe renge boyanmış ve beyaz bir ışık aynı eksende dönüyordu.

Wikipedia'dan edindiğim bilgilere göre, Aurora Borealis'in görülme şansı Kuzey Kutup'a yaklaştıkça artıyor. Eğer kutuplara uzak bir noktadaysanız, bu olaya tanıklık etmek bir yana, ışıkları çıplak gözle izleme ihtimaliniz oldukça düşük.

Washington DC'den bizim tanıklık ettiğimiz görüntüleri kısa bir videoyla kayıt altına aldık. Her ne kadar -aşağıda fotoğraflarına yer verdiğim- kutuplara yakın bölgelerdeki Aurora Borealis renklerine ve yoğunluğuna benzemese de ilginç bir deneyim oldu diyebilirim.

Konu hakkında bilgisi olanlar bilgilerini paylaşırlarsa da ayrıca sevinirim.

RESTORAN NOTLARI

2011-02-20T06:35:00.003+02:00

Uzun süredir yazamadım. Merak eden, mesaj atan herkese teşekkür...

Bir kar fırtınasına maruz kaldık. Üst üste birkaç günü elektriksiz geçirdik. Evde ısınmanın elektrikle olması nedeniyle bir arkadaşımızın evine taşındık. Zorlu günlerdi diyebilirim. Bununla bağlantılı olarak, Amerika ve Amerikalılara ilişkin gözlemlerimi ayrı bir yazıda paylaşacağım.

Onun öncesinde, bir süredir yazmak istediğim şehirdeki restoran izlenimlerimi aktarayım:

Buffalo Wild Wings - Grill / Bar

Amerika'ya gelişimden bu yana böyle bir yere gitmek istiyordum. Çok lezzetli, hafif acılı tavuk butlarını sosa batırarak yediğim, duvarları dev ve çok sayıda LCD ile kaplı, XXL Amerikalıların olduğu bir ortama... Nihayet bugün gittim ve kendimi ilk defa gerçekten Amerika'da hissettim diyebilirim. Peçetede de yazdığı gibi, "parmaklarımın bilmediğim noktalarını keşfettim mi?" Evet, keşfettim.

Hamburger, patatesler ve tavuk butları/kanatları son dönemde yediklerim arasında en özgün tada sahip ve en lezzetli olanlarıydı.

La Tasca - Spanish Tapas Restaurant

La Tasca da buraya gelişimden bu yana gittiğim ilk tapas restoranı. Endülüs dışında, tapas özgünlüğünün yakalanamadığına dair rivayetler var. Endülüs'teki tapas kültürüne ilişkin yorum yapamayacağım. Tek karşılaştırmayı Barcelona ve diğer Avrupa / Amerika'daki restoranlar açısından yapabilirim. İspanya'nın en turistik şehri olmasına rağmen Barcelona'da bile tapas ücretsiz ve atıştırmalık porsiyonlar halinde sunuluyordu. Dolayısıyla tapas'ın ücretli ve olağandan daha büyük porsiyonlarla sunulması bu kültürün ruhuna aykırı.

Tapa (çoğul haliyle tapas), eskiden, Meksika dolaylarında bardakta getirilen içeceğin içerisine sinek düşmesin diye kapatılan salama deniyormuş. Daha sonra salamla birlikte içkiye eşlik eden bütün mezeler tapas olarak adlandırılmaya başlanmış.

La Tasca, buranın hatırı sayılır tapas restoranlarından biri. Bizim gittiğimiz Virginia'nın en güzel caddelerinden biri olan King Street'de yer alıyor. La Tasca'da Perşembe akşamları canlı müzik ve Flamenko gösterisi var.

Ortamı güzel, mezeleri lezzetli. 2-3 kişilik Paella fiyatları 38 dolar civarında. Bir porsiyonluk meze fiyatları da 6 ilâ 12 dolar arasında değişiyor.

Silver Diner (Üçüncü Diner Durağı)

Bir süre önce başladığımız diner turumuza Silver Diner ile devam ediyoruz. Burası da, Washington DC'deki en iyi diner'lar sıralamasında 8. sırada yer alıyor. Bu sıralamaya rağmen, kişisel olarak, diner ruhunu en iyi yansıtan yerin burası olduğunu düşünüyorum.

Masada yer alan ve içinde nostaljik şarkılar barındıran jukebox'ı, koltukları, kontuarı, müşteri kitlesi ile önceki gittiklerimizden oldukça farklı.

Le Pain Quotidien

Burayı daha önce yazmıştım. Biraz da eleştirel yazmıştım. Ama gittiğim başka bir şubesiyle fikrim değişti. Belki de, şehirde Avrupa kahvaltı kültürünü yansıtan fazla alternatif olmamasındandır. Le Pain Quotidien'in hâlâ Fransız ortamını ve lezzetlerini tamamen temsil etmediği konusunda fikrim sabit. Ancak bir Pazar günü gittiğimiz kahvaltıdan çok keyif aldım.

Le Pain Quotidien'in felsefesine uygun olarak, masadaki herşey organik. Benim favorim ise bir sade kahveyle birlikte ekmek sepeti, tereyağı ve reçeller.

Bacchus of Lebanon

Son durak ise şehir merkezinde yer alan bir Lübnan restoranı. Lübnan yemeklerini sevip sevmediğim konusunda hâlâ tereddütlerim var. Sanırım bunu anlayana kadar gitmeye devam edeceğim.

Masada -Türk yemeklerine uyarladığım haliyle- kabak dolması, börek, salata ve şiş kebap var. Fiyatları ortalamanın üstünde. Genelde -nedense- dünya genelinde, ekmek arası sharwarva yapan değil de, oturmalı Lübnan restoranlarının menü fiyatları hep yüksek oluyor. Ya da damak zevkimle doğrudan örtüşmediği için ben ödediğim miktarı yüksek buluyorum.

http://www.bacchusoflebanon.com/

Şimdilik bu kadar... En kısa zamanda Amerikan jazz barları hakkında bir inceleme de yazacağım.

Takipte kalın!

HABERTÜRK'teki Yazım

2011-01-26T03:58:00.003+02:00

Habertürk Gazetesi, geçtiğimiz Pazar günü, Editoryal sayfasına "Yeniden İzlenecek Filmler" konusunda yazdığım yazıyı almış. Bugün de, -ben basılı nüshaları buradan göremediğim için- bana sürpriz yapıp, sayfayı göndermişler.

Aşağıdaki sayfaya tıklayıp, büyük versiyonuna ulaşabilirsiniz.

DINER TURLARI: 2. Durak

2011-01-24T04:55:00.002+02:00

Diner turumuzun bu hafta ikinci durağındayız. Amerikan popüler yemek kültürünü temsil eden diner'lara ilişkin kısa bir tarihçeyi ve geçen haftaki durağımızı burada yazmıştım.

Bu sabah gittiğimiz diner, şehirdeki en iyi diner'lar sıralamasında 1. sırada yer alıyor: Adı da The Diner.

Hemen belirtmem gerekir ki, bu lokanta her anlamda beklentimizi karşılıyor. Salaş ortamı, müşteri kitlesi, yemeklerin lezzeti ve çeşitliliği, hızlı servisi, taze kahvesi ve tabii ki makul ücretleri ile o kafamızdaki "diner" ile birebir örtüşüyor diyebilirim.

Diner'lar rezervasyon almadıkları için özellikle Pazar sabahları ciddi kuyruklara maruz kalıyorsunuz. Aceleniz yoksa, bence o lezzete değiyor.

Masamızda, menüdeki kahvaltı seçeneklerinden olan Eggs Benedict, Irish Benedict, Croque and Dagger ve Monte Cristo var. Aşağıdaki ilk fotoğraf Irish Benedict'e ait ve benim tercihim. Biraz ağır olsa da, genel anlamda çok lezzetliydi diyebilirim.

Geçen yazımda da belirtmiştim: Bir diner'ı özgün kılan unsurlardan biri de taze kahvesi ve kahvenizin sürekli yenilenmesi. Gerçekten, bu lokantalardaki kahvenin lezzeti hiçbir şeye benzemiyor.

5 kişi bahşişle birlikte 55 dolar ödüyoruz. Lezzet ve fiyat dengesi bakımından tabii ki çok ideal.

Ortamın hafif karanlık olmasına bağlı olarak fotoğraflar maalesef çok net çıkmadı. Bu Washington DC'deki en ünlü diner olduğu için lokantanın duvarlarında çeşitli dergi ve gazetelerde çıkan çok sayıda küpürü bulabiliyorsunuz. Ayrıca, en popüler diner olmasının etkisiyle de olsa gerek, adımızı listeye yazdırmak ve yemeğimizin masaya gelmesi arasında geçen sürenin takriben 2 saat olduğunu söyleyebilirim.

Yorumlarınızı ve olabilecek bilgilendirmelerinizi bekliyorum. Buyrunuz...

Güzel Fikirler: Build-A-Bear

2011-01-20T06:10:00.002+02:00

Bu mağazaya gitmek için çocuk olmanıza gerek yok... Hatta çocuğunuzun olmasına da gerek yok.

Build-a-Bear... Sanırım pek çoğumuzun bir şekilde duyduğu bir konsept. Ayıların içini doldurup, onlara kıyafet giydirip, aksesuarlar ekliyorsunuz.

Fikrin esin kaynağı Teddy Bear. Buraya yazmak için Teddy Bear'ın hikayesini araştırdım. Hikaye, Teddy Roosevelt olarak da bilinen Başkan Theodore Roosevelt'in 1902 yılının Kasım ayında Mississippi'de avlanmaya çıkmasıyla başlıyor. Avlanma çok başarısız geçtiği için, o günün akşamında morali bozuk olan Başkan'ın önüne vurması için küçük bir ayı getiriyorlar. Başkan, ayının kendini savunma şansı olmamasından dolayı ona merhamet duyarak vurmayı reddediyor. O dönemde Washington Post gazetesinde çizen Clifford Berryman de bu hikayeyi karikatürize ediyor ve olay böylelikle hem halkın hem de oyuncak yapımcılarının ilgisini çekiyor.

Ardından 1903 yılında üretilen ilk Teddy Bear oyuncağı Roosevelt'e veriliyor. Torunu Kermit Roosevelt de bu ayıyı müzeye bağışlamış ve hâlen bu ilk Teddy Bear Ulusal Amerikan Tarih Müzesi'nde sergileniyor.

Build-A-Bear konsepti de bir Amerikan ikonu haline gelmiş Teddy Bear'a yeniden hayat verme isteğiyle ortaya çıkmış. Tüm dünyada yaklaşık 400 şubesi var. Amerika, Puerto Rico, Kanada ve İngiltere dışındaki ülkelere franchising veriyor. Türkiye'de henüz franchising alan olmamış.

Ayının yaratım süreci şöyle:

Raflarda kutuların içinde duran beğendiğiniz bir ayıyı seçiyorsunuz.

Gidip makinelerden içini dolduruyorsunuz.

Yukarıdaki kalplerden birini -çocuğunuza dilek tutturarak- içine atıyorsunuz. (Çocukların dileklerini tahmin etmekte pek zorlanma olacağını sanmıyorum.)

Daha sonra beğendiğiniz bir kıyafeti ayıya giydiriyorsunuz.

Ve orada bulunan bilgisayarlara girip ayınıza kimlik çıkarıyorsunuz. Ayrıca içine istediğiniz müziği yükleme imkanı da var.

Kıyafetler ve aksesuarlar o kadar çeşitli ve o kadar çok ki...

Konsept her ne kadar güzel olsa da, insan yine de, dünyanın diğer köşesinde üstüne kıyafet alamayan insanların olduğunu bilirken en az 10 dolardan başlayan bu kıyafetleri ayıya alamıyor. Bende en azından böyle bir hissiyat oluştu.

Ancak, çocukların içinden hiç çıkamadığı başlıca mağazalardan biri olduğu kuşkusuz...

NBA Maçı İzlenimleri

2011-01-18T08:33:00.000+02:00

Amerika'ya gelmeden önce en çok istediklerimden biri NBA maçına gitmekti.

Gün bugündür... Washington Wizards karşısında Utah Jazz oynuyor. Utah Jazz'da da Mehmet Okur var. Her ne kadar Mehmet Okur oyunda çok fazla kalmasa da ve genel anlamda düşük bir performans sergilese de, kendisini bir Türk seyirci olarak izlemekten gurur duyduk diyebilirim.

Elbette size maçı değil, ortamı anlatacağım. Hatta maçın skorunu şimdiden söyleyeyim: 108-101 Wizards lehinde sonuçlandı.

Bütün spor karşılaşmalarında olduğu gibi, NBA maçı bile canlı izleyince heyecanını bir parça kaybediyor. Ama, yine bütün spor karşılaşmalarında olduğu gibi, bir maçı eğlenceli ve değerli kılan esasen ortamı...

Beklentimin çok üstünde bir atmosferle karşılaştığımı söyleyebilirim. Başlangıcından bitişine kadar geçen 3 saat boyunca boş kaldığınız ve sıkıldığınız tek bir an bile olmuyor. Molaların, devre aralarının her saniyesine birşey sıkıştırılmış. Bir klasik haline gelen ponpon kızların yanısıra her türlü şov düşünülmüş. Seyirciyle gayet interaktif bir ortam söz konusu. İlginç bir makineyle sahadan seyircilere t-shirt fırlatma, ücretsiz yemek (burrito) dağıtma ve röportajlar ilk etapta aklıma gelenler.

Yine interaktif şovlar kapsamında "kiss cam" ve "dance cam"i de unutmamak gerek. Kiss cam'de kamera, rastgele şekilde, yanyana oturan bir çifti ekrana yansıtıyor. Kendilerini ekranda gören çiftlerden öpüşmeleri isteniyor. Ancak bu kiss cam, bir kaç kere, yanındaki hiç tanımadıkları erkekler tarafından kızların fırsattan istifade öpülmesi nedeniyle eleştiri konusu olmuş. Aynı şekilde, dance cam'de de ekranda kendini gören kişi kalkıp, dans etmeye başlıyor.

Sporla içiçe geçmiş bu yoğun eğlence kültürünü Amerikalılar arasında çok da eleştiren var. Bu grup, sırf takımının maçını izlemek veya salt basketbol zevki için oraya gidip de, zamanının yarısından daha fazlasında bu tür eğlencelere maruz kalmaktan hoşlanmıyor. Haklılık payları var. Ancak, bunun alternatifi, devre arasında takımının maç istatistiklerine ilişkin bir veritabanı oluşturmak değilse, an'ın keyfini çıkartmak en mantıklı seçenekmiş gibi duruyor.

Maçın oynandığı yer Washington DC'de yer alan Verizon Center. Stad 20 bin kişilik kapasiteye sahip. Ne girişte, ne çıkışta hiçbir izdiham yaşanmıyor. O medeni duruşa gerçekten hayran kalıyorsunuz. Çocukla hatta bebekle gitmek bile mümkün.

Halen oynanmakta olan 17-23 Ocak 2011 tarihleri arasındaki bu maçları NBA'in kendi sitesinden ücretsiz izleme imkanı da sunulmuş.

Buyrunuz, bu da günün fotoğrafları... İyi seyirler!

Amerikan "Diner" Kültürü

2011-01-17T06:09:00.028+02:00

Buradaki arkadaşlarımızla, Amerikan popüler yemek kültürünü temsil eden şehirdeki ün salmış "diner"larda yemek yeme kararı aldık.

Diner, özellikle Kuzey Amerika'ya mahsus prefabrik lokantaları ifade ediyor.

Tipik bir Amerikan diner'ına aslında en çok da filmlerden aşinayız: Bu lokantalar rahat bir atmosfere, geniş yelpazede yiyecek çeşitliliğine sahip. Ucuz. İçinde bir kontuarı ve limitsiz kahve servisi var. Servisi önlüğünü takmış hafif şişman bir teyze yapıyor ve geç saatlere kadar açık oluyor.

Diner fikri ilk kez 1872 yılında Rhode Island'da doğuyor. Walter Scott adında biri, evde hazırladığı sandviç ve kahveleri at arabasının vagonunda, şehirdeki Providence gazetesinin çalışanlarına satmaya başlıyor. Bu fikrin doğuşundan yaklaşık 5 yıl sonra da sırf bu amaç için ilk kez öğle yemeği vagonları üretilmeye başlanıyor.

Diner'lar özellikle Yunan göçmenlerle özdeşleşmiş durumdalar. Bu durum da, belki, bu göçmenlerin 1950 ile 1970 yılları arasında New York şehrinde yaklaşık 600 diner açması ile ilişkilendirilebilir.

Yine filmlerden de aşina olduğumuz şekliyle, belki de 24 saat açık olmalarının etkisiyle, bu lokantalar bir bakıma yalnızlık ve izolasyonu çağrıştırıyorlar. Oysa tam tersine Amerikan kültüründe diner'lar için vurgu daha çok optimizme yönelik yapılıyor. Örneğin The Blob, Happy Days gibi filmlerde diner'lar aracılığıyla 1950lerin refah ve beyaz Amerikasına gönderme var. Aynı şekilde, yine bir çok filmde diner, gençlerin okuldan sonra buluştuğu yerler şeklinde betimleniyor. Bir diner'ın önünde arabasına yaslanmış sigarasını içen gençler benim gözümün önündeki tipik karelerden biri.

Bugünkülere gelince... Çoğunluğunun iç dekorasyonuna 1950lerin nostaljik havası verilmeye çalışılıyor. Hepsinin ortak özelliği servis edilen yemeklerin üç aşağı-beş yukarı aynı olması. Hamburger, patates kızartması, kulüp sandviç ve ızgara yemekler mutlaka menüde yer alanlardan. Ağırlıklı olan ise kahvaltılık yiyecekler: Omlet, waffle, pancake ve Fransız tostu bunların arasında. Çoğunda alkollü içecek yok ama kaliteli ve taze bir kahve bir diner'ın olmazsa olmazlarından.

Bizim yeni başladığımız diner turlarımızın ilk durağı Virginia Kitchen. Şehirdeki en iyi diner'lar sıralamasında 5.sırada yer alıyor. Büyük, rahat bir atmosferi var. Önlüklü şişman teyzesi de var. Maalesef -o beklediğimiz-nostaljik ortamı yok, bunda kontuarının olmaması da büyük bir etken.

Kahvaltımızda hamburgerden, Fransız tostuna; egg benedict'ten, yumurtalı-muzlu ekmeğe kadar her şey var. Taze meyvelerle birlikte servis edilen yumurtalı, muzlu ekmeğin de benim tercihim/tabağım olduğu notunu düşeyim. Ancak fotoğrafı görülen yiyecekler arasında en lezzetli olanı kuşkusuz egg benedict.

6 kişi, bahşişle birlikte 70 dolar ödüyoruz. Gayet doymuş şekilde ve gayet hoşnut ayrılıyoruz. Bir sonraki durağımız ise listenin daha altında yer alan ama daha nostaljik görünümlü bir yer olacak.

Tunus'ta Neler Oluyor?

2011-01-15T17:59:00.000+02:00

Bu değişik bir yazı olacak. Çünkü son günlerin benim için ayrı bir önemi var.

Tunus’u yazacağım. İki yıl yaşadığım, tanıdığım, bildiğim bir ülkenin son bir ay içinde geldiği noktaya bakıp bakıp inanamadığım için...

Olayları sadece okuyarak, izleyerek takip eden birine, Tunus halkının ayaklanarak Zeynel Abidin Bin Ali rejimini değiştirmeye çalışması normal görünmese bile, eminim çok da olağanüstü veya sıradışı gelmeyecektir. Oysa, 11 Eylül Amerika için ne demekse, Tunus’u yakından tanıyan biri için de gerçekleşmekte olan olaylar o denli şaşkınlık verici, o denli beklenmediktir diyebilirim.

Tunus’ta herşey yaklaşık bir ay önce başladı. Geçimini sağlamak için meyve-sebze satan genç bir işportacı, tezgahının polis tarafından kapatılması üzerine kendini yakıyor ve bir süre sonra da hayatını kaybediyor. Bunun üzerine küçük küçük başlayan isyanlar giderek yayılıyor ve başkent Tunus’a, hatta çevresinden korkarak geçtiğiniz Cumhurbaşkanlığı Sarayı’nın bulunduğu efsanevi Kartaca’ya kadar uzanan büyük bir halk ayaklanmasına dönüşüyor.

Ülkede 23 yıldır Bin Ali Cumhurbaşkanı olarak görev yapıyor ve son derece güçlü bir baskı rejimi var. Bin Ali, Burgiba’dan sonra bağımsız Tunus’un ikinci Cumhurbaşkanı. Halkın isyanla amacı artık giderek bozulan ekonomik koşullara ve “WikiLeaks”belgeleriyle ortaya saçılan yolsuzluklara başkaldırmak, böylece baskıcı rejime son vermek. Halk özellikle Bin Ali’nin genç eşi ve aynı zamanda bayan kuaförü Leyla Trabelsi’nin ailesinin devletin önemli kademelerinde yer almasından ve onlar tarafından sürdürülen büyük yolsuzluklardan hoşnutsuz.

Demokrasiyi getirmek için bunu bir fırsat olarak gören ve ayaklanmanın sınırlarını iyice genişleten halkın isyanı üzerine Cumhurbaşkanı Bin Ali yönetimi Başbakan’a bırakarak ülkeden ayrılıyor ve Suudi Arabistan’a sığınıyor. Böylece tarihte ilk kez bir Arap ülkesinde halk ayaklanmasıyla bir lider görevinden ayrılmış oluyor.

Arap dünyasında Tunus aslında moderniteyi temsil eder. Halkın eğitim ve kültür seviyesi ile ülkenin gelişmişlik düzeyi bu algılamada en önemli iki kriter sayılabilir. Cumhuriyetimizin kurucusu Atatürk’ten esinlenen Burgiba, Tunus’a laiklik getirmese de, laik bir yönetim anlayışı getirir, özellikle kadın-erkek eşitliği bakımından Tunus gerçekten örnek bir ülkedir. Tunus’a doğusundaki Libya’dan da girseniz, Batısı’ndaki Cezayir’den de girseniz, her zaman “Batı”ya gelmiş olursunuz. Tabii ki Fransa’nın rolünü de belirtmeye gerek yok. Tunus, Fransa’nın eski sömürgesi. Bu geçmişe dayanarak Tunus’un hamisi konumundaki Fransa bugün de ülkenin ticari ilişkilerinin en fazla olduğu ülke.

Tunus, bu bakımdan biraz da küçük Fransa’dır. Halk Fransızca’yı anadili kadar iyi konuşur. Ülkenin devlet adamları, doktorları, avukatları, mühendislerinin büyük bir çoğunluğu tahsilini Fransa’da yapmıştır. Yılda yaklaşık ülkeye 5 milyon turist gelir. Çoğunluğunu da Fransızlar oluşturur.

Şu anda ülkede sıkıyönetim ilan edildi. Saat 17.00 ile 07.00 arası sokağa çıkma yasağı uygulanıyor. Havaalanları ve hava sahası kapatılmış durumda. İsyan kontrol altına alınmaya çalışılıyor.

Yazının başında da dediğim gibi o yaşadığım, yürüdüğüm sokaklardaki bu kargaşayı görünce kendimi kelimenin tam anlamıyla rüyada gibi hissediyorum. Bu duygu orada yaşamadan anlaşılamaz. Çünkü normalde Tunus’ta güne sukunet içinde başlarsınız. Pek çalışkan olmayan halk, her işini “Lundi prochain inşallah” (gelecek Pazartesi inşallah) diyerek yapar. Erteler, unutur.

Gazeteyi açarsınız... Her gün istisnasız sol üst köşede Cumhurbaşkanı Bin Ali’nin fotoğrafı yer alır. Hakkındaki uzun uzun övgüler fotoğrafını takip eder. Hiçbir basın organında muhalif haber yoktur. Ülkede herşey halkın kendini “güllük gülüstanlık” bir gidişat içerisinde olduğuna inandırması üzerine tesis edilmiştir. Halk interneti sadece girebildiği sitelerden ibaret sanır.

İşte hafızalardaki o Bin Ali ve itaatkar halk imajından sonra, şimdi sokaklardaki “Ben Ali dégage!” (Bin Ali defol!) pankartlarını görmenin ne kadar sürpriz olabileceğini düşünün...

Üstelik, o rehavet içindeki halk ilk defa “gelecek Pazartesi inşallah” demeyip, işini bu kez Cuma’dan bitirmiş...

Bu da "bir zamanların" Tunus'u... http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/08/tunus-notlari.html

Güzel Fikirler: My Shoe Café

2011-01-07T07:53:00.000+02:00

Yakınımızdaki bir alışveriş merkezine bir kafe açıldı. Konsept ilginç geldi: My Shoe Café. İlginizi çekeceğini düşündüm, yazıyorum.

Hatta bu vesileyle Blog'da "güzel fikirler" başlıklı bir yazı dizisi başlatmış bile oldum.

My Shoe Café'nin konsepti şu şekilde: Kafe şeklinde tasarlanmış mağazada önce standart kalıplarda hazırlanmış ayakkabılardan birini seçiyorsunuz. Daha sonra ayakkabının kaplanacağı malzemeyi, rengini ve aksesuarları belirliyorsunuz. Siz masada kahvenizi içip, beklerken ayakkabınız hazırlanıyor. Aynı işlemi kendi yanınızda getirdiğiniz, mevcut bir ayakkabınıza da uygulatabiliyorsunuz. Ya da çok sevdiğiniz bir ayakkabınızın aynısını yaptırmak için onu örnek olarak da getirebiliyorsunuz.

Burayı 26 yaşında ayakkabı tutkunu olan bir bayan açmış. Kafenin şimdilik çok fazla çalışanı yok. Bütün işi 20 yıllık ayakkabı tamirat deneyimi olan bir usta yapıyor. Ölçüyü alıyor. Ayağınızın ayakkabı içerisinde rahat ettiğinden emin oluyor. Daha sonra görsele ilişkin isteklerinizi hazırlamaya başlıyor. Eğer yeniden yapım bir ayakkabı istemiyorsanız seçilen aksesuarların mevcut ayakkabıya eklenmesi yaklaşık 30 dakika sürüyor. Zaten kafe denmesinin nedeni de hazırlanma süresinin bu kadar kısa olması.

Kendim henüz denemedim. Ancak, sevdiğim ayakkabılarımın başka renk ve aksesuarlarda çeşitlerine sahip olma fikri cazip geldi. Orjinaline uydurmaya çalışılan ve bu çerçevede yeniden yapılan ayakkabının ne kadar rahat olacağı hususu tamamen ustanın kabiliyeti ile ilgili. Hatta bence kafenin başarısını da bu kriter belirleyecek.

Fiyatları hakkında da bilgim yok. Öğrenince, ayrıca onu da not düşeceğim.

Buyrunuz bu da kafenin kendi web sayfası:

http://myshoecafe.com/index.html

Yeniden İzlenecek Filmler Listesi

2011-01-02T07:09:00.001+02:00

Hepimiz –okuyarak veya yazarak- bir şekilde Twitter dünyasına aşinayız. 2010 yılının Nisan ayında, Amerikan Kongre Kütüphanesi’nin Mart 2006’dan bu yana olan bütün açık tweetleri arşivleyeceğine ilişkin bir haber çıkmıştı.

Bu haber iki açıdan önemliydi: Birincisi, günlük 50 milyondan fazla tweetin yazıldığı ve toplamda milyarlara ulaşan devasa bir arşivin saklanması anlamına geliyordu. İkinci olarak da, dünyanın en büyük kütüphanesi olan ve kafalarımızda sadece basılı kalın ciltli kitap imajıyla yer eden ünlü Kongre Kütüphanesi’nin dijitalleşerek, bir anlamda modern kimliğe kavuşmasıydı.

Aslında durum tabii ki böyle değil. Çünkü Kongre Kütüphanesi 2000 yılından bu yana Kongre üyelerinin web sitesindeki bilgileri ve hukuki blogları da arşivliyor. Toplamda 167 terabyte’lık (171 bin GB) dijital bir arşivi var.

1800 yılında kurulan ve “dünyanın en büyük kütüphanesi” ünvanına sahip Kongre Kütüphanesi’nde toplamda 32 milyon basılı kitap, 470 dilde 144 milyonun üzerinde eser bulunuyor. Bir çok üniversite kütüphanesi tarafından kullanılan Library of Congress Classification (LCC) da buradan geliyor.

Washington DC’de bulunan kütüphaneyi henüz gidip görmedim. Kütüphane hakkında bilgi vermek, tamamen farklı bir nedenden dolayı aklıma geldi. Şöyle ki;

Kendime yeniden izlenmesi gereken filmler listesi hazırladım. Daha doğrusu halihazırda hazırlanmış bir listeyi kendim için uygulamaya koydum. Filmler Amerikan Kongre Kütüphanesi tarafından hazırlanmış.

Kütüphane, her yıl ulusal film arşivine geçirilmek üzere kamuoyundan tavsiyeler alıyor. Bu tavsiyelerin arasından uygun kriterleri karşılayan 25 film, belgesel veya müzikal seçiliyor ve "National Film Registry" adı verilen bu arşive dahil ediliyor. Amaç ise, Amerikan kültürünün tanıtımında önemli yer tutan çalışmaları ölümsüz kılmak. Bu anlamda, Kongre Kütüphanesi'nin yıllardır sürdürdüğü bu girişim çok takdir edilesi.

Geçen yıl Micheal Jackson'ın müzik videosu Thriller'ın arşive seçilmesi büyük yankı uyandırmış. 2010 için seçilen filmlerde ise böyle sürpriz bir çalışma yok. Liste 1970lerdeki filmlerin ağırlıklı olmasıyla dikkat çekiyor. Örneğin listede 1976 yapımı All the President's Men ve 1973 yapımı The Exorcist var. John Travolta'nın oynadığı 1977 yapımı müzikal Saturday Night Fever da arşive seçilenlerden.

Seçim kriterlerine gelince... Çalışmanın en az 10 yıllık olması gerekiyor. Kültürel, tarihsel veya estetik olarak Amerikan kültürüne katkıda bulunmuş her film, belgesel veya müzikal arşive seçilebiliyor. Geçen yıl ilk kez bir müzik videonun (Micheal Jackson-Thriller) arşive seçilmesi bu anlamda dikkat çekmiş. Bunun üzerine, bir gün YouTube videolarının da arşive girip giremeyeceği konuşuluyor.

Toplam 2112 öneri arasından seçilen 25 film resmi olarak açıklandıktan sonra online olarak da izlemeye açılacak.

Liste ise şu filmlerden oluşuyor:

 Airplane (1980)

 All the President’s Men (1976)

 The Bargain (1914)

 Cry of Jazz (1959)

 Electronic Labyrinth: THX 1138 4EB (1967)

 The Empire Strikes Back (1980)

 The Exorcist (1973)

 The Front Page (1931)

 Grey Gardens (1976)

 I Am Joaquin (1969)

 It’s a Gift (1934)

 Let There Be Light (1946)

 Lonesome (1928)

 Make Way For Tomorrow (1937)

 Malcolm X (1992)

 McCabe and Mrs. Miller (1971)

 Newark Athlete (1891)

 Our Lady of the Sphere (1969)

 The Pink Panther (1964)

 Preservation of the Sign Language (1913)

 Saturday Night Fever (1977)

 Study of a River (1996)

 Tarantella (1940)

 A Tree Grows in Brooklyn (1945)

 A Trip Down Market Street (1906)

Bu arada, yazının başında Twitter ve arşiv demişken, Twitter'ın kurucusu Jack Dorsey'in ilk tweet'ine siz de bir bakın: http://twitter.com/jack/status/20

Mutlu Yıllar

2010-12-31T19:18:00.000+02:00

Aşağıdaki fotoğraflar Noel öncesinden başlanarak Washington DC'de yapılan hazırlıklara ilişkin.

Bu vesile ile herkese MUTLU YILLAR diliyorum...

SABAH KAHVESİ: KEURIG

2010-12-28T08:16:00.000+02:00

Evde kahve yapımı konusunda Nestle’nin Nespresso’suna özel bir sempatim var. Blog’da da iki kez yazmıştım. Ancak, Amerika’ya gelince bütün referanslarım değişti. Çünkü kahve makineleri konusunda sayısız alternatif karşıma çıktı. 9 dolara kahve makinesi bulmak da mümkün, 1000 dolara da. Doğru olan ise, ne istediğinize karar verip, o doğrultuda bir makine almak.

Tercihimizi yine Nespresso gibi kapsül kahveden yana kullandık. Bu kapsül kahve konseptinde, öğütülmüş kahve, iç yüzeyi koruyucu bir tabakayla kaplı alüminyum bir kapsül içine konuyor. Tek bir kapsülde bir fincan espresso için öngörülmüş miktarda kahve bulunuyor. Her bir kapsül de değişik özelliklere ve tatlara sahip ve tek kullanımlık. Dolayısıyla kapsül kahvenin maliyeti, muadillerine oranla biraz daha yüksek olmakla birlikte, bu seçim her daim taze kahve içmek anlamına geliyor.

Amerikalıların tüketici memnuniyetinde en yüksek orana sahip olan Keurig’i aldık. Keurig Nespresso gibi sadece kapsülle sınırlı kalmayıp, 16 dolarlık bir ek aparat almanız halinde kendi çekilmiş kahvenizi kullanma imkanı da sağlıyor. En önemli özelliklerinden biri bu.

İkincisi, Keurig sadece kahve yapmıyor. Kahveye paralel olarak buzlu içecek, sıcak kakao ve en önemlisi de çay yapma olanağı sunuyor.

Makinenin özelliklerine gelince... Küçük, orta ve büyük fincanda olmak üzere üç farklı boyutta kahve yapabiliyor. Suyu 89 derecede ısıtıyor. Suyun ısıtma derecesini azaltabiliyorsunuz. Bu makinelerin en güzel özelliklerinden biri de, saat kontrolünüzün olması. Örneğin, gerçek bir kahve tiryakisi iseniz sabah makinenin açılmasını istediğiniz saati ayarlayabiliyorsunuz. Makine o saatte açılarak, suyu ısıtmaya başlıyor. Ya da makinenin açık kalmasını istediğiniz saatleri programlayabiliyorsunuz.

Firma 1998 yılında kurulmuş. Adı, Flamanca’dan geliyor ve kelime anlamı olarak “mükemmeliyet”i ifade ediyor. Green Mountain Coffee, Tully's Coffee, Timothy's Coffee, Newman's Own Organics ve Caribou Coffee ile kurduğu ortaklıklar çerçevesinde K-cups adını verdiği kapsül seçeneklerini sunuyor. Pazar payının bu denli yüksek olmasının nedenlerinden biri de kapsül seçeneğinin 200’ün üzerinde olması.

Makine fiyatı ise -yine Nespresso ile kıyaslanamayacak denli- ucuz. Biz özel üretim olan bir makineyi indirim döneminde 139 dolara aldık. Kapsüller için ise 24’lük paket 14 dolar civarında.

Kapsülleri (K-cups) ise bulma zorluğu yok. Marketler de dahil olmak üzere her yerde satılıyor. Sizi alışveriş yapmaya teşvik eden bir de çok cazip bir sitesi var: http://www.keurig.com/shop/k-cups/all-k-cups

Özetle, Nespresso out, Keurig in!

Türkiye’ye ne zaman gelir bilmiyorum ama Amerika’da yaşayanlara ve tatile gelenlere alışveriş tavsiyemdir.

FAVORİ iPHONE UYGULAMALARI (APPs)

2010-12-20T09:10:00.001+02:00

Bazen kendimi fahri iPhone pazarlamacısı gibi hissediyorum. Ancak yazmadan da duramıyorum. Son dönemde çok sayıda hayatımı kolaylaştıran uygulama keşfetmiş olmam nedeniyle bunları iPhone kullanıcıları ile hemen paylaşmam gerektiğini düşündüm. Tabii bu okuyucu grubuna mevcut iPhone kullanıcılarının yanısıra potansiyel iPhone kullanıcıları da dahil edilebilir. Okuyunca göreceksiniz; iPhone almak için sayısız neden var.

Viber: Aralık'ın ilk haftasında çıktı. Şu an sadece iPhone'lar arasında çalışan, wireless veya 3G üzerinden bütün dünya ile ücretsiz konuşma imkanı sunan program. Skype'den farkı, online ID yerine telefon defterinizin kullanılıyor olması. Programı yüklediğiniz an Viber, bütün telefon defterinizi tarayarak Viber kullanıcılarını tespit ediyor ve bu kişilerle gayet kaliteli bir ses düzeyi üzerinden görüşme yapabiliyorsunuz. Özellikle uluslararası görüşmeler için ideal. En azından iPhone'a sahip olanlarla yapılan görüşmeler bakımından masrafları sıfırlama imkanı sunuyor.

Öte yandan, henüz bu konuda net bir bilgi olmamakla birlikte, GSM operatörlerinin Viber aleyhinde hukuki süreç başlattığı da söylentiler arasında.

Uygulamanın telefon defterini kullanıyor olması ve contact list'inizin bir kopyasını servis sağlayıcısı üzerinde tutuyor olması bir güvenlik açığı olarak değerlendiriliyor.

Bump: iPhone ve Androidlerde sadece telefonların birbirine tokuşturulmasıyla fotoğraf, dosya, vs transferi yapmayı sağlayan pratik uygulama. Sadece programı açıp göndermek istediklerinizi işaretliyorsunuz.

RedLaser: Bu uygulamanın Amerika dışında etkin çalışıp çalışmadığı hususunda açıkçası bir bilgim yok. Uygulamayı açıp, herhangi bir ürünün barkodunu okutuyorsunuz. Lokasyon bilgilerinizi de eş zamanlı olarak kullanan program, bu ürünün çevrenizdeki mağazalarda hangi fiyatlara satılmakta olduğunu listeliyor. En uygun fiyatlı mağazayı bulmak açısından ideal.

Vlingo: Sözü yazıya aktarmanızı sağlıyor. İstediğiniz kişiyi aratabiliyor, istediğiniz konuda internet taraması yaptırabiliyor, sms veya e-mail yazdırabiliyorsunuz. Hatta twitter ve facebook için status güncellemeleri de yaptırabiliyorsunuz. Sadece İngilizce çalışıyor. Sesinizi tanıması birkaç denemeden sonra gerçekleşiyor. Ancak tanıdıktan sonra bütün bu işlemler gerçekten çok pratik ve eğlenceli hale geliyor.

Foursquare: Daha önce de yazmıştım, foursquare lokasyon bazlı bir sosyal ağ. Bulunduğunuz yere "check-in" yaparak, o mekana daha önce gitmis kişilerin yorumlarını okuyabiliyor, siz de yorum bırakabiliyor ve hatta o mekanda eğer bir başka foursquare kullanıcısı varsa onu da görebiliyorsunuz. Amerika'ya ilk geldiğim haftalarda benim hayatımı en çok kolaylaştıran uygulamaların başında gelir. Ayrıca gittiğiniz yerlerin isimlerini ve adres bilgilerini düzenli olarak tutmak açısından da kişisel bir veri tabanı diyebiliriz.

Sleep Cycle Alarm Clock: Son haftalardaki eğlencelerimden biri. Gece yatarken yatağınızın yanına koyduğunuz telefonunuz, yataktaki hareketlerinize paralel olarak dalgalar aracılığıyla uyku döngünüzü kaydediyor. Aynı zamanda alarm saati işlevi de gören program bu sayede, sabahleyin, belirlediğiniz saat aralığında sizi uyandırıyor. Ancak bu uyandırmayı kaydettiği uyku döngüsünü esas alarak, uykunun en hafif yerinde yapıyor. Böylelikle daha sakin bir şekilde uyanıyorsunuz. Aşağıdaki de bana ait istatistiklerden biri:

Went to bed / woke up: 1:42 / 7:40

Total time: 5h 57m

Whatsapp Messenger: Artık bilmeyen kalmasa da ve Viber ile pabucu bir parça dama atılacak gibi dursa da hâlâ en favori uygulamalardan biri. iPhone, Blackberry, Android ve Nokia kullanıcıları arasında ücretsiz mesajlaşma, audio ve görsel paylaşım imkanı sağlıyor.

Shazam: Bunu da sanırım Smartphone kullanıcıları arasında bilmeyen kalmadı. "Bu müzik parçası nedir, kimindir" sorularımızı artık tamamen sona erdirmiş programdır. Parçaları doğru tespit edebilme oranı %100'e yakın. İyi bir arşiv oluşturma imkanı da sağlıyor.

Pek oyun oynayan biri olmadığım için oyun uygulamaları konusundaki bilgim sınırlı. Ancak Angry Birds'ün haklı bir üne sahip olduğunı söyleyebilirim. Cut the Rope da favorilerimden.

Ayrıca, Dictionary, Converter +, Barnes&Noble, Starbucks ve Gtalk için imo benim beğendiklerim arasında.

Her türlü fikir, öneri ve katkınızı bekliyorum...

Bir Sosyolojik İnceleme Olarak STARBUCKS

2010-12-02T05:51:00.003+02:00

Starbucks’tan önceki hayatımız ve Starbucks’tan sonraki hayatımız ayrımı bence internetten önceki ve internetten sonraki hayatımız ayrımı kadar önemli ve değerli. Çünkü Starbucks hayatımıza girdiğinden beri bize her zaman bir kahveden daha fazlasını sundu; bir Starbucks kültürü oluşturdu. Onun için, kimi zaman bayat kahvesinden, kötü servisinden yakınsak da bir şekilde gitmeye devam ediyoruz.

Starbucks’ın menşei Amerika. İlk gözlem olarak, Amerika’daki Starbucksların gerek standardı gerek müşteri kitlesi bakımından Türkiye ve Avrupa’dan göreceli şekilde farklılık gösterdiğini söyleyebilirim. Buradaki menüde yer alan her kahvenin tadı bir şubeden diğerine değişmiyor. Günlük taze çekilmiş filtre kahveler bakımından beklemiş kahveyle karşılaşma ihtimaliniz gayet düşük. İkinci gözlem olarak, Amerika –New York’u saymazsak- café kültürünün olduğu bir ülke değil. İnsanlar sosyal yaşamlarını alışveriş merkezi, Starbucks ve kitabevi üçgeninde yaşıyorlar. Dolayısıyla, alternatif olmadığı için mi Starbucks var; yoksa Starbucks olduğu için mi alternatif yok sorusunu sormak lazım.

Starbucks’ı İngilizce Öğretmeni Jerry Baldwin, tarih öğretmeni Zev Siegel ve yazar Gordon Bowker biraraya gelerek 1971 yılında Amerika’nın Seattle kentinde açmışlar. Aynı dönemde San Francisco’da faaliyet gösteren bir kahve dükkanından esinlenerek açılan Starbucks’a ortaklardan her biri 1350 dolar sermaye koymuş ve 5000 dolar da bankadan kredi almışlar. Starbucks ismi ise, Herman Melville’in Moby Dick romanındaki Kaptan Ahab’ın kahve-sever birinci kaptanı Starbuck’a atıfla konmuş. Starbucks isminin böylelikle açık denizleri ve kahve ticaretinin ilk dönemlerini çağrıştıracağı düşünülmüş. Oluşturulan logosuna da bakarsanız, yine açık denizlere atfen logoya iki kuyruklu deniz kızının yerleştirildiğini görürsünüz.

İşletme NASDAQ borsasına 1992 yılında giriyor. Uluslararası ilk şubesi ise 1996 yılında Japonya’da açılıyor. Halihazırda Amerika dışında 49 ülkede daha Starbucks var. Dünya genelindeki toplam şube sayısı ise 16.785.

Yazının başında Amerika’daki Starbucks'ların müşteri kitlesinin göreceli olarak farklılaştığını söylemiştim.

Şimdi, Ata’nın Twitter Sosyolojisi başlıklı yazısındaki kategorik düzenlemeden esinlenerek ben de Starbucks müşterisini gruplara bölmek istiyorum. Yalnız sınıflandırmayı daha çok Amerika’daki müşteri kitlesini baz alarak yapacağım.

İş görüşmemizi Starbucks’ta yapalım diyenler: Bu grup Starbucks’a daha çok öğle ve akşamüstü saatlerinde uğruyor. Ellerinde laptop veya basılmış dökümanlarıyla geliyorlar. Bir kahve etrafında kısa ve öz şekilde konuşup, kalkıyorlar. Hatta bu gruba bir iş başvurusunda bulunmuş ve işvereni tarafından mülakata çağrılmış adayların işverenle olan görüşmelerini de sokabiliriz. Belli ki, Starbucks’ın ortamının aday için bir rahatlama imkanı sunacağı düşünülüyor.

Okurlar / Yazarlar, Freelance çalışanlar: Starbucks müşterilerinin (daha çok Amerika’dakilerin) ciddi bölümünü okurlar / yazarlar oluşturuyor. Özellikle Barnes&Noble içinde yer alan Starbucks'ların ortamı itibariyle yaratıcılığı en fazla destekleyen yerler olduğu konusunda ben de hemfikirim. Kitap kokusuyla birleşen kahve kokusunun insanın düşünce gücü üzerinde pozitif bir etkisi olduğu muhakkak. Freelance çalışanları da bu gruba sokmak mümkün. Serbest çalışan ancak ev ortamından uzaklaşmak isteyen bu grup Starbucks’ın ipotek altına aldığı masasının kirasını kahve parası olarak ödüyor.

Öğrenciler: Türkiye’dekinin tersine Amerika’da öğrenciler Starbucks’ı bir buluşma, sosyal imaj veya toplu halde ders çalışma yeri olarak görmüyor. Daha çok prize yakın masalarda yer alarak, bireysel olarak çalışmayı tercih ediyorlar. Buradaki öğrencilerin ağırlıklı eğilimi kahvesini alıp okuluna geçmek veya sokakta yürürken kahvesini içmek. Starbucks onlar için sadece durak noktası. Evinde interneti olmayıp, Starbucks’ın sunduğu ücretsiz internet servisinden yararlanmak amacıyla gelenleri de bu gruba dahil edebiliriz.

Kahvesiz işe gitmem diyenler: Gömlekli, kravatlı Starbucks’ın sabah müdavimleri saat 8.30 ile 9.30 arasındaki kapıdaki uzun kuyrukların ana nedeni. Ancak bu uzun kuyruklar Starbucks ekibi tarafından o kadar başarılı şekilde ve kısa zamanda eritiliyor ki, o kuyruğa bir sonraki gün tekrar girip girmemek hususunda en ufak tereddüt duymuyorsunuz. (Amerika için söylüyorum.) Kahvesiz işe gitmem’ciler kategorisine kahve tiryakisi olmayıp, bunu sadece imaj veya “gününün daha iyi geçeceği” inancıyla yapanları da sokabiliriz.

Kahvaltı / yemek üstüne kahvemizi Starbucks’ta içelim diyenler: Bu gruba sevgili veya arkadaş buluşmaları başta olmak üzere her tür grubu dahil etmek mümkün. Özellikle café kültürünün çok yaygın olmadığı ülkelerde Starbucks hala en iyi alternatifi oluşturuyor. Atıştırma ve hafif öğlen yemeği yemek için Starbucks’a uğrayanları da bu gruba koyabiliriz.

Starbucks’ta günün kahvesini veya Caramel Macchiato'yu tercih eden biri olarak diyebilirim ki, Starbucks benim için bu ikisinden çok daha fazlası demek... Ya sizin için?

CUPCAKE

2010-11-30T22:01:00.002+02:00

Amerikalıların cupcake çılgınlığına ilişkin bir yazı yazmadan geçmek olmazdı. Bu vesile ile, Nutella, Makaron, After Eight, Waffle ile başladığım ve bir süredir ara verdiğim Damak Tadı incelemelerime cupcake ile devam etmiş olayım.

Cupcake'i nedense sevemedim. Hemen hemen her gittiğim markette, her ortamda rengarenk gülümseyen ve büyük bir hayran kitlesine sahip cupcake'lere bakarken "sorun bende mi" diye düşünmekten kendimi alamıyorum.

Minik keklerin üzerine "frosting" eklenmesiyle yapılan küçük pastalara cupcake deniyor. Frosting de, yine kökeni Amerika'ya dayanan kek kaplama malzemesi. Şeker, yumurta akı ve gıda boyası ile yapılıyor. Frambuazdan, çikolataya; hindistan cevizinden, havuçlusuna kadar uzanan envai çeşidi var. Cupcake'i sevemememin ilk nedeni bu yediğim anda içimi bayan frosting unsuru. Ama frosting olmadan da cupcake anlamını yitiriyor.

Amerika'da; benim bulunduğum yer olan Washington DC'deki cupcake sevgisi en belirgin şekilde Georgetown Cupcake önünde yaşanıyor. Kapısının önünde uzun uzun kuyruklar oluşturan Georgetown Cupcake'i iki kız kardeş açmış. Öyle bir yer ki, henüz kapısında 30-40 kişiden daha az sayıda insanın beklediğine tanık olmadım. Daha doğrusu bir kez oldum, onda da girip hemen içeriden kendime üç tane farklı cupcake aldım. Biri vanilyalı, biri çilekli diğeri de spesiyallerden biriydi. Bu kadar sıra bekleyen insan mı yanılıyor, yoksa benim damak tadım mı bilmiyorum ama ben hiç bir özelliğini göremedim. Gerçi adı üstünde damak tadı! Tamamen göreceli, objektif kriterler aramamak gerekiyor.

Fairy cake veya patty cake olarak da bilinen cupcake'in tarifine ilk kez 1796 yılında Amelia Simms tarafından yazılan American Cookery kitabında yer verilmiş. Her ne kadar çıkış yeri Amerika olsa da ve Amerika'da çok sevilse de, en lezzetli cupcake'lerin Londra'da olduğuna dair bir rivayet var. Amerika genelinde ise New York'taki Magnolia Bakery bu alanda en favorilerden imiş.

Beni şaşırtan bilgi ise şu: Makaronların Avrupa'da yaygınlaşması ve büyük bir beğeni kitlesine sahip olmaya başlamasıyla Amerikalılar meşhur cupcake'lerinin yerini makaronların alacağı endişesine kapılmışlar. Ancak MAALESEF makaron trendi yine de cupcake'in önüne geçememiş.Oysa ne güzel olurdu şimdi her yerde cupcake olacağına makaron olsaydı...

Cupcake severler biz sevmeyenlere lütfen bu sevginin nedenini bir anlatsın...

PICK YOUR OWN (PYO)

2010-11-24T06:49:00.004+02:00

Uzun süredir yazamadım. Bu nedenle çok şey birikti.

Önce, burada en sevdiğim konseptlerden biri ile başlayayım: Pick Your Own (PYO). Kendi meyve / sebzeni kendin topla.

Bu hizmeti sunan çiftlikler var. Sezonuna uygun olarak çilekten brokoliye; armuttan balkabağına kadar çok çeşitli meyve sebzeleri kendiniz toplayıp, tarttırarak, parasını ödeyip çıkıyorsunuz. Kendi topladıklarınızın tadı marketten satın aldıklarınızdan daha mı lezzetli emin değilim ama toplama sürecinin eğlenceli olduğu kesin.

Bizim gidiş tarihimiz itibariyle çiftlikte elma dışında toplanacak pek birşey kalmamıştı. Zaten sezon artık hemen hemen kapanmış durumda. Yeni sezon ise çilekle başlayacak. Bir çilek-sever olarak heyecanla onu bekliyorum.

Sezonu en geç kapatan çiftliklerden biri -bizim de gittiğimiz- ve ürün çeşitliliği en fazla olan Homestead Farm. Noel'in yaklaşmasıyla birlikte şimdi kendi çam ağacınızı kendinizin kesmesine imkan tanıyor. İstediğiniz ağacı gidip keserek 49 dolar karşılığında alabiliyorsunuz. Ya da orada halihazırda kesilmiş çam ağaçlarından birini de 69 dolar karşılığında almak mümkün.

Washington DC'nin meşhur M Street'inin dışında bir de King Street'i var. Old Town Alexandria'daki King Street'in Georgetown'daki M Street'e göre daha Avrupai bir duruşu var. Caddenin sonu Potomac nehrine açılıyor. Çok huzurlu ve dinlendirici. (Aşağıdaki fotoğraflar cep telefonu ile çekildi.)

King Street üzerindeki Art Crafts favori mağazalarımdan biri oldu. Ahşap işleme ve boyama deyip geçmemek lazım. Art Crafts'da yer alan ürünler özellikle ahşap işlemeciliğine çok modern bir bakış açısı getiriyor. Ahşaptaki işleme ne kadar fazlaysa fiyatı da doğal olarak o kadar artıyor. Alttaki favorim olan masa 2500 dolar civarında.

Cadılar Bayramı'nın ardından düzenlenen ve ilginç bulduğum pumpkin chunking yarışmasından bahsedeyim. Amerikalıların yaratıcılıklarına bir başka örnek olan Pumpkin chunking, balkabaklarının mekanik aletler vasıtasıyla en uzağa fırlatılmasına dayanan bir yarışma. Balkabağı hasat mevsimine paralel olarak düzenleniyor ve bu da takriben Halloween ertesine denk düşüyor. Yarışmaya katılacaklar sırf buna yönelik olarak özel balkabakları yetiştiriyorlar.

Bugüne kadar düzenlenen yarışmalar arasında, henüz Guinness'e girmemiş ve onay bekleyen mesafe 1.690 metre.

Şimdi sırada ne var diye sorarsanız, Perşembe günü olan Thanksgiving'in ardından ayın 27'si Black Friday. Black Friday, Amerika'da, mağazalarda ürünlerin %50 daha ucuza satıldığı gün. Sabaha karşı mağazaların kapıları açılıyor ve indirim bir tam gün sürüyor. Ancak kuyrukları aşmak ve üstelik gözünüze kestirdiğiniz ürüne sahip olabilmek için ciddi azim ve sabır gerekliymiş gibi duruyor. Deneyip, görelim...

Ben bu sonbaharı çok sevdim

2010-11-15T03:17:00.000+02:00

Bu kadar rengarenk bir sonbahar hiç yaşamamıştım.

Ormanlar içindeki Washington D.C.'ye sonbaharda bütün bu güzelliği veren ise Japon akçaağaçları. Bu ağaçlar neredeyse her hafta renk değiştiriyorlar. Sokakta gördüğüm sarı yapraklı ağaç birkaç gün sonra bakıyorum mor olmuş, ardından kırmızıya dönmüş, sonra bir de bakıyorum bütün yapraklarını dökmüş. Yanındaki yine akçaağaç türünden başka bir ağaç ise o sıralar yeni yeni renklenmeye başlıyor.

Yani "tam sonbahar bitiyor" derken, güneş çıktığında sanki ilkbahara girmişsiniz gibi bütün ağaçlar bir anda bol yapraklarıyla sizi karşılıyor.

Fotoğrafların pek çoğu bizim sokakta çekildi. Herkes bahçesine çok özen gösterdiği için küçük de olsa bir akçaağaç mutlaka dikmiş. Yukarıdaki fotoğraf benim "huzur"un fotoğrafı olarak nitelendirdiğim ve Ekim ayının son haftasında çektiğim bir fotoğraf. O ağaç, o renkleriyle sadece üç gün o şekilde kaldı. Şimdi dallarında tek bir yaprak bile yok.

Aşağıdaki fotoğraflar ise yine sokağın en güzel ağacı. Ekim ayında çektiğimde mor renkteydi. Şimdi kırmızıya döndü.

Ben bu sonbaharı çok sevdim...

CADILAR BAYRAMI

2010-11-04T07:10:00.000+02:00

Amerikalıların hayata yaklaşımları açısından çok farklı bir toplum olduklarını bir kez daha bu Halloween (Cadılar Bayramı) vesilesiyle anladım.

Bana göre sıradan bir gün olan 31 Ekim, Amerikalılar için "özel bir gün"den daha fazlasını ifade ediyor. Ekim ayının son haftasında gerek evlerin içinde gerek bahçelerde dekorasyon çalışmaları başlıyor. Dışardan görünebilecek şekilde camlara veya bahçedeki ağaçlara korkutucu figürler yerleştiriliyor. Kapıların önüne küçük balkabakları konuyor. Bununla amaç, 31 Ekim akşamı hava kararınca "trick or treat"e çıkan çocuklara kapılarını çalabilecekleri mesajını vermek. Kapısının çalınmasını istemeyen kişiler ise o gece ışıklarını söndürerek evde oturmayı tercih ediyorlar.

Yaklaşık 15 gün öncesinden, süpermarketler de dahil olmak üzere birçok mağazada Halloween kostümleri ve çocuklara dağıtmak için şekerler satılmaya başlanıyor. Bunlara öylesine büyük bir talep var ki, eğer şeker alma işinizi son güne bırakırsanız reyonların görüntüsü bu şekilde oluyor:

Bu durum her ne kadar tüketim çılgınlığı ile ilgili olsa da, daha çok Amerikalıların her şeye görev bilinciyle yaklaşmalarından kaynaklanıyor. Ortalama bir Amerikalı, özel bir anlam atfedilen bu günde görevi gereği kapıya gelen çocukları gerek dekorasyonuyla gerek ikramıyla hayal kırıklığına uğratmaması gerektiğini düşünüyor.

31 Ekim akşamı gruplar halinde veya anne-babasının eşliğinde "trick or treat"e çıkan kostümünü giymiş çocukları ev sahipleri büyük bir güler yüzle karşılıyor. Çikolata, şeker, ev yapımı kurabiye çocuklara ikram edilenler arasında. Hatta bazı düşünceli ev sahipleri olayı bir adım daha öteye götürerek, çocuğuna eşlik eden anne-babalar için de yine kurabiye, patlamış mısır gibi ikramlar hazırlıyorlar. O gün evde bulunamayacak olan ev sahipleri de kapılarının önüne bir notla birlikte şeker sepetini bırakıp gidiyorlar.

Kapıya gelen çocuklar ise toplumun bir başka açıdan temsili. Ona uzattığınız tabaktaki şekerleri avuçlamıyor. O küçücük çocuklar iradelerine yenik düşmeyip, kaç tane alabileceklerini soracak kadar kibarlar. İşte, bu çocuk büyüdüğünde de aynı bilinç ve iradeyle kırmızı ışıkta duruyor, market kuyruğunda sabırla bekliyor, kimsenin hakkını yememeyi hayat felsefesi ediniyor.

Halloween'in kökeninin Avrupa'ya (İrlandalılara) dayandığını yeni öğrendim. Amerikan kültürüyle bu kadar özdeşleşmiş olduğunu ve Avrupa'da da ancak son 15 yıldır bu şekilde kutlanmaya başladığını dikkate alırsak, bunu bilmemek şaşırtıcı sayılmaz. Bugün bile Avrupa'da hala bu Amerika'daki canlılığıyla kutlanmıyor. Amerika'da bir hafta süreyle çeşitli partiler düzenleniyor, gösteriler yapılıyor. Öyle ki bu bir hafta boyunca, örneğin restoranda mickey mouse kostümlü bir adamla, korsan kostümlü bir kadının karşılıklı yemek yiyor olmasını doğal karşılamaya başlıyorsunuz.

Cadılar Bayramı bitti. Kapıların önünden artık balkabakları alındı. Evlerde ve mağazalarda şimdiki hazırlıklar ise yaklaşan Noel'e yönelik. Ağaçlar süslenecek, hediyeler alınacak. Yeni bir tüketim çılgınlığı yine Amerikalıları bekliyor...

CHESAPEAKE BEACH

2010-10-25T05:46:00.002+03:00

Gezi yazısı yazmak ve dahası o yazıyı okunur kılmak zor zanaat! Açık söylemek gerekirse, şimdiye dek bana kendisini böyle keyifle okutturan pek az gezi yazısı oldu. Bir yazının başarısı, okunduğunda oraya ilişkin merak ve yazılan yeri bir şekilde görme isteği uyandırabilmesinde yatıyor.

Bir de -çoğunlukla göz ardı edilmesine rağmen- gezi yazılarının fotoğraf boyutu bence gayet önemli. Teknikten değil, bakış açısından bahsediyorum. Fotoğrafın nasıl çekildiği değil, bence neyin çekildiği yazıya eşlik etmesi bakımından daha önemli. Örneğin manzara ve bina fotoğrafları benim en zevkli yazıyı bile okumama mani oluyorlar; çünkü çok sıkıcı buluyorum. Oysa sanatsal bakış içeren ya da spesifik fotoğraflar yazıyı daha iyi tamamlıyorlar diye düşünüyorum.

İşte bu düşünceler altında, blogda yazarken en çok zorlandığım yazı türü gezi yazıları oluyor. Yazdıklarımın o her yerde yazılan sıkıcı gezi yazılarından birine dönüşmesini istemiyorum.

Şimdilik çareyi fotoğraf ağırlıklı bir yazı yazmakta ve bu fotoğrafları da birkaç cümlelik yorumlarla tamamlamayı uygun buldum. Buyrunuz...

Sonbahar bitmeden bir deniz havası almak gerekirdi. Bunun için de, bu hafta sonunu ve Chesapeake (okunuşuyla ches-uh-peek) Beach'i seçiyoruz.

Yolculuğumuz yaklaşık 50 dakika sürüyor. Akçaağaç olarak bilinen ve her mevsimde yaprakları ayrı bir renk alan ağaçların çevrelediği yol çok keyifli.

Kumsaldaki ayak izleri... Ördeklere ait!

Burası mütevazi bir balıkçı kasabası. Beyaz kumdan oluşan güzel bir sahili var. Ha bir de bol bol yengeç...

Yengeçli bir güne başlangıç olarak Kremalı Yengeç Çorbası... İlk defa denedim ama bence lezzetli.

Her olasılığı düşünen Amerikalıların sahil boyunca yer alan uyarıları da buna bağlı olarak gayet ince düşünülmüş ve detaylı... Mayo seçimi konusundaki yasağı g-stringle sınırlanamayıp; "thong"a ve mikro bikiniye genişleten uyarı maddesi benim favorilerimden. Alkol yok, bisiklet yok... E köpeğimizi de getiremedik, kılık kıyafet deseniz gayet muhafazakar. `Bu plajdan biz ne anladık o zaman` noktasına geliyorsunuz ;-)

Bir de şunu farkettim: Amerikalıların bu yasak listesi, ortalama bir Rus turistin tatil anlayışına tekabül ediyor. Dolayısıyla, bu yasaklar Amerika plajlarında baki kaldıkça, en azından güne votkayla başlamayı tercih eden ve mayo seçiminde kısıtlamalara maruz kalmayı sevmeyen Rus turist açısından Amerika sahillerinin Türk sahilleriyle rekabet şansı yok.

Kaldırım ve köprü üzerindeki her oturma bankı birinin hatırasına yapılmış. Bu içlerinde en hüzünlü olanı... 17 ve 14 yaşlarında hayattan ayrılan çocuklarının anısına ayrılmış bank üzerinde onların doğum günlerini kutlayan birer çiçek ve çiçeklerin içine sıkıştırılmış birer de mektup var.

Cadılar Bayramı (Halloween) yaklaşıyor. Çocukların kapı kapı dolaşarak "trick or treat" yapacakları ve şeker toplayacakları gün 31 Ekim akşamı. Ama Halloween partileri şimdiden düzenleniyor. Evler dekore edildi. Kimisi evinin önüne ya da camına küçük bal kabakları koymakla yetinirken, kimisi de dekorasyona çok emek sarferederek uzun uzun seyredilmeye değer bir görsel oluşturuyor. Yukarıdaki fotoğraf da buna örneklerden biri...

Yemeğimiz kasabanın salaş bir lokantasında. Menüde ise yine yengeç var. O azıcık yengeç etine ulaşmak için verilen emeğe ve gösterilen sabıra değer mi, değer!

Bu da meşhur yengeç burger (crab cake)... Ben nedense henüz sevemedim. Sponge Bob'u hatırlatması dışında benim için sempatik bir çağrışımı yok.

Kahvemiz sahil kenarında Boardwalk Cafe'de. Sakin, denize nazır bir terası var.

Bölgede önemli kuş türlerine rastlamak mümkünmüş. Ben hangi türü yakaladım bilmiyorum; bunu kuş fotoğrafçılığı alanında uzmanlaşanlara sormak lazım...

Dönüş yolundayız. Bu kareyi çekmek için az uğraşmadım. Favori fotoğrafım bu oldu!

Merak edenlere: Chesapeake Beach, http://www.chesapeake-beach.md.us/

"PAIN" QUOTIDIEN

2010-10-18T04:07:00.003+03:00

Fotoğraftan görüldüğü üzere ilk trafik cezamı yedim. Her Türk gibi ben de “tamamen haksız bir cezaydı” diyerek, sözlerime başlamak istiyorum.

Kamuya açık park yerlerinin pek çoğunda, aracınızın yanında yer alan sayaca para atarak, kalmak istediğiniz süre kadar peşin ödeme yapıyorsunuz. Eğer bu süreyi geçerseniz, orada dolaşan görevliler cezayı kesiyor.

Sabah kalkmak için kurduğu alarm saatine bile uymayan ben, bu park süresi konusunda oldukça hassasım. Park ettikten sonra, telefonumun alarmını süreyi geçirmemek için mutlaka kurarım ve mutlaka vaktinde de geri dönerim.

Bozulan iPhone 4’ümü geri götürmek için Apple’dan aldığım randevuya gitmek amacıyla aracımı yine parketmiştim. Alarmımı kurdum. İşim nispeten de erken bitti. Ama park yerine gittiğimde arabanın camında bu şık sarı zarfı gördüm. Sayaç da sıfırlanmıştı. Bazen sayaçlar kendiliğinden devre dışı kalabiliyorlar. Belli ki, bende de böyle bir durum oldu.

Ancak itiraz prosedürü maalesef çok uzun. Yazılı itirazlardan genellikle sonuç alınmadığına dair bir duyum aldım. Diğer itiraz şekli de duruşma talep etmek. Hatta duruşmada park görevlisinin bulunması da talep edilebiliyor. Ancak, elimde iyiniyetim ve alarm saatim dışında herhangi bir delilim olmadığı için biraz sistemden dolayı hayal kırıklığına uğramış durumdayım. Tabii, bu haksız duruma göz yummayarak itirazlarımı yine de yapacağım.

DC'de genel anlamda trafik çok düzenli gibi dursa da, aslında gerek park sisteminin gerek trafik kurallarının kendi içinde birtakım çelişkileri ve riskleri olduğunu belirtmek gerek. Öncelikle, trafikte çok yaşlı sürücülerin olması ciddi bir tehlike oluşturuyor. Bu yaşlı sürücülerin hem reflekslerinin zayıf olması hem de çok düşük hızda araba kullanmaları kaza olasılığını artırıyor.

İkincisi, hemen hemen bütün yolların iki tarafı da ormanla çevrili. Dolayısıyla yola aniden çıkan sincaplar ve geyikler bir başka kaza nedeni.

Onun dışında herkes birbirinin bütün trafik kurallarına harfiyen uyduğunu varsaydığı için sıradışı hareket yapan birinin kazaya vesile olma oranı çok yüksek. Biz Türkler gibi olasılıkları hesap ederek, tedbirli araba kullanmak gibi bir mefhumları yok. Bazen Türkiye’deki trafiği düşünüp, bu Amerikalıların Türkiye’de araba kullandıklarında uğrayacakları şoku düşünmeden edemiyorum. Özellikle 15-20 mil hızla giden o yaşlı teyze ve amcaların taksi ve dolmuş şoförlerinden alacakları sözlü hayat dersi ile trafiğe tez zamanda veda edecekleri muhakkak.

Bir sistemi yerdik; şimdi de başka bir sistemi övelim...

Amerikalı okuyor, düşünüyor ve üretiyor. Bunu anlamak için kütüphanelere bakmak yeterli. Her bilgiye, her kitaba, her görsele ulaşma imkanı sağlayan bu “kullanıcı dostu” kütüphaneler dünyanın hiçbir yerinde yok.

Avrupa’daki kütüphanelerde de aradığınız pek çok şeyi bulursunuz. Ancak Amerikan kütüphaneleri gerek ortamıyla, gerek bilgiyi okuyucuya sunuştaki cömertlik ve güncelliğiyle örnek niteliğinde.

Bağlı bulunduğunuz eyaletin herhangi bir kütüphanesine gidip kimlik kartınızı göstererek üye oluyorsunuz. Bu üyelikle birlikte eyaletteki bütün kütüphanelerden yararlanma imkanınız var. Üç hafta süreyle sınırsız sayıda kitap, vcd ve dvd’yi tutabiliyorsunuz. Herhangi bir kitap Amazon veya Barnes & Noble’da çıktığı zaman eş zamanlı olarak kütüphanelere de geliyor. Olmayan bir kitabın getirilmesini de talep edebiliyorsunuz.

E-library projesiyle de internet üzerinden pek çok kitabı kütüphane üyelik numaranızla yükleyebiliyorsunuz.

Özetle amaç kişilerin bilgiye kolaylıkla ve engelsiz ulaşabilmelerini sağlamak. Sadece ulaşmak istemeniz yeterli. Amerika’nın neden büyük düşüncenin okulu olduğunu böylelikle bir kez daha anlıyoruz.

Yeri gelmişken düşünce kuruluşlarından da bahsedeyim. International Heritage Foundation, Brookings gibi düşünce kuruluşları düzenlediği bütün panellerin eş zamanlı olarak internetten de izlenebilmesine imkan sağlıyor. İlginizi çeken konudaki bir paneli evinizden veya işyerinizden de, mekana gitme zorunluluğu olmadan, izleyebilme imkanına sahip oluyorsunuz. Yine, prensip “bilgiyi isteyene engelsiz ulaştırmak” üzerine kurulu.

Yazıyı yemekle bağlamadan olmaz...

Geçen sabahın kahvaltı duraklarından biri olan Le Pain Quotidien’den bahsedeyim (okunuşuyla lö pen kotidyen). "Günlük ekmek" anlamına geliyor. Yarı İngilizce yarı Fransızca yaparak "günlük acı"ya da dönüştürmek mümkün tabi.

Şube ağı dünya çapında çok geniş ve hızla da genişleyen bir zincir. Hatta İstanbul ‘da da iki şubesi var. Fransız kahvaltı kültüründen yola çıkılarak oluşturulmuş, organik ürünlere dayalı hazırlanan bir menüsü var. Washington DC’deki en iyi kahvaltı mekanları arasında gösteriliyor.

Bu ikinci gidişim. Benim favorilerimden biri olmadı. Ortamı her ne kadar güzel olsa da, Fransız özgünlüğünü yakalayamadığı için lezzetler bana gayet sıradan geldi.

Küreselleşme diyoruz ya... Bence lezzetler konusunda küreselleşme olmuyor ne yazık ki! Fransa’da yediğiniz bagetin lezzetini Amerika’daki Fransız yakalayamıyor. Yurt dışındayken en güzel dediğim Türk döneri bile Türkiye’deki vasat bir dönercideki lezzetten ibaretti. Örnekler say say bitmez elbette...

Bu ara, Adam Gopnik’in “Paris to the Moon” adlı kitabını okuyorum. Bir Amerikalı ailenin Fransa’daki yaşamını anlatıyor. Kültür farklılıklarını, hayata bakış farklılıklarını çok güzel ifade etmiş. Yukarıdaki konuyla da çok güzel uydu. Ben gidip, biraz daha okuyayım; gelecek sefere burada anlatırım...

Cumartesi Gezi, Yemek Notları

2010-10-10T07:07:00.006+03:00

Cumartesi gününün durağı komşu eyalet Virginia idi.

Küçük bir bilgilendirme ile başlayayım: Beyaz Saray, Kongre Binası ve Yüksek Mahkeme gibi federal hükümet birimlerinin yer aldığı ABD'nin başkenti olan Washington D.C. -sanılanın aksine- eyalet statüsünde olmayan ve de başka bir eyalete bağlı olmayan bir yönetim bölgesi. Dolayısıyla, bu bölge sakinleri başkanlık seçimlerinde oy kullanabilmelerine karşılık, bir eyalete bağlı olmadıkları için senatör seçemiyorlar. Hatta kongreye gönderdikleri temsilcileri de oy hakkına sahip değil.

Washington D.C.'yi Maryland ve Virginia eyaletleri çevreliyor. Her eyaletin de kendi başşehri ve eyalet başkanı var.

Loudoun'a yol alıyoruz. Loudoun'da yaklaşık 300 bin kişi yaşıyor. Buraya bağlı 7 kasaba var. Biz bu gezide sadece iki tanesine gidebildik.

Varışta ilk durak South Street Under. Elmalı tartı meşhur. Diğeri de pembe tortilla ekmeğiyle tavuklu wrap.

İkinci durak bağevi. 7 dolar karşılığında beşi beyaz, üçü kırmızı ve biri tatlı şarabı olmak üzere bir masa etrafında şarapları tadıyorsunuz. Şarapçılık konusunda büyük bir üne sahip olmayan Amerika'da en başarılı şarabın yine bir ucu öyle ya da böyle Fransa'ya dokunuyor. Tadılan şaraplar arasında en başarılısı 16 ay yarı Amerikan yarı Fransız fıçısında yaşlandırılan bir Cabernet Sauvignon.

Yemek ise Magnolias'da.

Başlangıç olarak bir kalamar tabağı... Çok lezzetli.

Ana yemek olarak iki parçadan oluşan meatloaf, püre ve bezelye ile.

Tavuklu salata ve pek tabii ki bir burger masada yerini alıyor.

Çocuk menüsünden bir cheeseburger.

Altı kişi ve bütün bu yemekler için ödenen hesap -bahşiş hariç- 81 dolar. Ortamı sempatik, yemek lezzetleri ortalamanın gayet üstünde.

Dönmeden önce tatlı ve kahve durağı ise sizi pasta şeklindeki görüntüsüyle karşılayan Mom's Apple Pie. Burası çok meşhur. Ancak kahvesi, pasta ve tartları nedense bizim için tatmin edici olmadı.

Gün bitiyor... Biz de kendi eyaletimiz Maryland'e geri dönüyoruz.

THE CHEESECAKE FACTORY

2010-09-29T03:41:00.003+03:00

Amerika’nın en ünlü zincirlerinden biri. Ülke genelinde toplam 36 şubesi var. Ünü sadece cheesecake “fabrikası” olmasıyla sınırlı değil. Çok güzel ve de çok zengin bir menüsü var. Yalnız yemeklerin lezzetine nispeten büyük porsiyonlar eklenince sonda cheesecake’e pek yer kalmıyor.

Bizim yemeğimizden iştah açıcı görüntüleri altta sunuyorum.

Yemeklerimizi beklerken nefis bir tereyağı ve ekmek...

Somonlu salata... Balsamik sirkeli marul, domates ve çeşitli sebzelerle...

Bir klasik burger...

Bir de minik hot dog’lar...

Yemeğin finalini de en sadelerinden bir cheesecake yapıyor. Yanında taze çilekle servis ediliyor.

Promosyon kuponlarımızı da çantamıza koyup, çıkıyoruz.

The Cheesecake Factory, Washington’daki ortalama restoranlardan biri... Bunu şu bakımdan belirtmekte fayda görüyorum: Burada ortalama bir restoran bile çok özenli. Karşılama, servis hızı, yemeklerin sunumu gayet kusursuz. Örneğin, sipariş ettiğiniz hamburgerin ekmeğinin bayat gelmesi söz konusu değil. Gelen yemek beklentinizi karşılamayabilir; ancak bunun nedeninin aşçıdan veya yemeğin lezzetinden kaynaklanma ihtimali çok düşük. Olsa olsa tercih veya zevk farklılığından doğabilir.

Dolayısıyla ortalama bir restoranda da ortalama rakamlar ödeyerek iyi bir hizmet beraberinde çok lezzetli yemek yeme imkanına sahipsiniz.

Bunun dışında, şehirdeki restoranları daha iyi tanıtabilmek amacıyla her yıl Ağustos ayında “DC Restaurant Week” düzenleniyor. Bir hafta boyunca başkentteki en iyi 170 restoran 21 dolara (başlangıç, ana yemek ve tatlıdan oluşan) bir öğle menüsü, 36 dolara da akşam menüsü sunuyor. Şehrin gözde restoranlarını halkın tanıması için gayet cazip bir fırsat.

Bu arada, iPhone 4'e ilişkin önceki yazıma atıfla, yukarıdaki fotoğrafların iPhone 4'ün kamerasıyla çekildiğini de not düşeyim.

iPHONE 4 DENEYİMİ

2010-09-24T05:04:00.009+03:00

Cep telefonlarına çok düşkün biri değilim. Bu alanda teknolojiyi pek takip ettiğim de söylenemez. Zaten ilk telefonum olan Ericsson 688 ile de uzun bir süre mutlu mesut yaşamıştım. Ta ki cep telefonlarının küçülmesi, benimkinin ise hâlâ ev telefonu boyutlarıyla yarışır durumda olmasından dolayı kendime bir Nokia 3210 almak durumunda kalıncaya kadar... Cep telefonuyla sonraki serüvenlerim Sony Ericsson, Panasonic, Samsung ve HTC ile devam etti.

Geçen yıllarda iPhone 3G ile tanıştım. Kendisi maalesef alınışından çok kısa bir süre sonra, geçirdiğimiz bir kaza sırasında dereye uçtu. Yıllardır da -sadece telefon dışında- her tür işleve sahip bir iPod Touch’ım var.

Apple’ın telefon teknolojisinin sağladığı kullanım kolaylığını görünce buraya gelir gelmez bir iPhone 4 aldım. Kontratlı fiyatı 199 dolar. (3Gs'ler ise 99 dolar). Aylık ücret, konuşma ve tercih edilen data paketine göre değişiyor.

Yarın itibariyle de iPhone 4’ün Türkiye’de 1600 TL gibi bir fiyattan satışa çıkacağını öğrendim. Almayı düşünenler ya da mevcut iPhone’unu değiştirmek isteyenler için kendi gözlemlerimi ve deneyimimi aktarayım istedim:

iPhone 4’te neler var?

Eski modellerde olmayan facetime özelliği var. iPhone 4 kullanıcıları ile internet üzerinden görüntülü görüşme yapabiliyorsunuz. Yalnız iki tarafın da internete bir kablosuz ağ üzerinden bağlı olması gerekiyor. Bu aşamada 3G ile facetime olmuyor. Görüşmenin internet üzerinden yapılması nedeniyle ücretsiz olması ciddi bir avantaj.

Blog için sıklıkla fotoğraf ve video çeken biri olarak iPhone 4 ile bu alanda gelen özellikler ise benim açımdan çok tatmin edici. Son versiyona arka kameranın yanısıra bir de ön kamera eklenmiş. Arka kameranın çözünürlüğü 5 megapixele yükseltilmiş, ön kamera ise sadece 0.3 megapixel. Yetiyor mu? Bence yetiyor.

Onun dışında iPhone 4’e led flash özelliği gelmiş. Gece çekimleri için ideal. 5x dijital zoom ve auto focus özelliklerini de not düşmek gerekir. Şimdilik, auto focus bana biraz sıkıntılı geldi. İleride alışır mıyım bilmiyorum.

Yeni versiyonda “app folder” var. App’leri gruplandırıp, tek bir dosya içine atabiliyorsunuz. Bir dosya toplam 16 app alıyor. Telefon üstündeki görüntü kirliliğini önlemek ve düzenli bir görünüme kavuşturmak için birebir. Yapmanız gereken şey, bir süre basılı tutarak app'leri hareketli hale geçirmek ve aynı gruba koymak istediklerinizi üst üste getirmek. Birbiriyle ilgili app'lerin toplandığı dosyaları telefon kendisi otomatik adlandırıyor: Games, news gibi. Ayrıca dosyayı kendiniz de isimlendirebiliyorsunuz.

Multitasking özelliği ise en çok kullandıklarımdan. Bir kaç programı eş zamanlı açabilmenizi sağlıyor. Home tuşuna çift tıkladığınız zaman kullandığınız diğer programlar arka planda açık kalıyor ve ön plandaki programla işinize devam edebiliyorsunuz.

iPhone 4’te videoya yönelik özellikler arttırılmış. HD video kayıt özelliği var. Ayrıca iMovie application’ını kullanarak videolar üzerinde ileri düzeyli oynamalar yapabiliyorsunuz.

Bugün sabah Barnes&Noble’da yeni çıkanlar arasında iPhone 4 kullanımına ilişkin bir kitaba göz attım. Malum burada yeni bir şey çıkınca hemen kitabı da çıkıyor. Almaya değer bir kitap olduğunu söyleyemem. Ama bilmediğim birkaç özelliği öğrenmem bakımından faydalı oldu. Bunlardan biri de “mobile me”. Mobile me sadece iPhone’a özgü değil, Apple’a ilişkin genel bir uygulama. Ayda ilave olarak 99 dolar daha ödemeniz karşılığında bütün Apple donanımlarınız arasında senkronizasyon sağlıyor. Yani Mac’inize yüklediğiniz bir bilgiyi iPhone’unuzda da görebiliyorsunuz, iPad’inizde de. Artık bir bilginin evdeki laptop’ta kalması, erişim zorluğu gibi hususlar devreden çıkıyor.

Faydalı iPhone application’larına ilişkin hususlar elbette ki ayrı bir yazının konusu olacak kadar sayısız. Ancak yeri gelmişken ben birkaç tanesini yazmadan/tavsiye etmeden geçemeyeceğim. Zaten pek çoğunu bir çok kişinin halihazırda kullandığına da eminim. İlki Whatsapp messenger: Versiyonu farketmeksizin bütün iPhone kullanıcıları ve Blackberry ile Nokia kullanıcıları arasında ücretsiz mesajlaşma sağlıyor. Android de deneme sürümünde. Genel anlamda çok pratik. Sadece Blackberry’de sıkıntı yarattığına ilişkin bir duyum aldım.

Bunun dışında Shazam, Keeper, Convert Units, Foursquare benim hayatımı en çok kolaylaştıranlardan. Bir de Amerika’da artık hemen hemen her mağazanın, restoranın application’ı var. Yükleyip, yeni çıkanlardan ve promosyonlardan haberdar oluyorsunuz. Bankaların application’ı ile ödeme bilgilerinize pratik şekilde ulaşıyorsunuz.

Starbucks app’i de favorilerimden. Lokasyon bilginizi vermeniz kaydıyla size mesafe bilgileriyle birlikte bütün açık Starbucks’ları gösteriyor.

iPhone 4'e ilişkin değinmeyi unuttuğum özellikler varsa lütfen paylaşın. Ayrıca pek bilinmeyen application tavsiyeleriniz de makbule geçer.

...ve şimdi ne dersiniz? Bir iPhone almaya değer mi?

HAMBURGER HAMLET

2010-09-15T06:21:00.005+03:00

Geldiğimden bu yana hatırı sayılır çoklukta restorana gitmiş durumdayım. İlk yemek yazım Amerika'ya yakışır şekilde burger olsun istedim. Fotoğraflar kapalı mekanda ve cep telefonu ile çekildiği için çok net olmamakla birlikte, sanırım genel bir fikir verecektir.

Washington restoranları genellikle iç mekan olarak büyüleyici değil. Dekorasyona büyük yatırımlar yapılmıyor. Yalnız her restoranın kendine özgü bir karakteri var. Servis hızı ve kalitesi genelde çok tatmin edici. Lezzetler ise her zaman ortalamanın üstünde. Paranızın karşılığını ziyadesiyle alıyorsunuz.

Amerika'ya gelir gelmez ilk işim foursquare'e kaydolmak oldu. Foursquare, lokasyon bazlı bir sosyal ağ. Bulunduğunuz yere "check-in" yaparak, o yere daha önce gitmiş kişilerin yorumlarını okuyabiliyor ve hatta o an bulunduğunuz mekanda eğer bir foursquare kullanıcısı varsa onu da görebiliyorsunuz. Amerika'da çok etkin kullanılıyor ve ben bu sayede şehirle yeni tanışan biri olarak çok büyük fayda sağladım. Diğer kullanıcıların bulunduğunuz yer hakkındaki öneri ve uyarıları hayatınızı kolaylaştırıyor.

Washington'daki ilk burger durağı - foursquare'de hakkında çok olumlu yorumlar olan- Hamburger Hamlet oldu. Hamburger Hamlet bir burgerden olabilecek beklentimizi gayet güzel karşıladı. Fotoğraflar da size fikir verecektir.

Porsiyonların çok çok büyük olduğundan herhalde bahsetmeme gerek yok. Bir porsiyonun dörtte biri bana yetiyor. Geri kalanı ise eve gidiyor.

Bahşiş:

Restoranlarda dikkat edilmesi gereken hususlardan biri bahşiş. Amerikalı garsonlar düşük ücret aldıkları ve gelirlerinin büyük bölümü bahşişlere dayandığı için restoranlarda mutlaka bahşiş bırakılması gerekiyor. Kabul gören en alt sınır toplam hesabın %15'i. Eğer servisten çok memnun kaldıysanız %20 ve daha fazlasına kadar bırakmak genel uygulamalardan.

Promosyonlar:

Dikkat edilmesi gereken diğer konu ise promosyonlar. Haftanın belli günlerinde veya günün belli saatleri arası indirimler oluyor. Eğer yemeğinizi veya içeceğinizi bu promosyonlara denk getirebilirseniz paranızın bir bölümü cebinizde kalıyor. Şimdiye dek promosyonlara çok itibar etmeyen biri olarak, buraya gelişimle birlikte bunun önemini kavramış durumdayım.

Bir sonraki yazıyı ise marketlere ve o muhteşem reyonların fotoğraflarına ayırdım.

AMERİKA... İLK İZLENİMLER

2010-09-04T07:31:00.002+03:00

Geliyorum, geleceğim derken Amerika'ya geleli tam 10 gün oldu. Bir ülkeye turist olarak değil de, uzun süreli yaşama amacıyla gelmek o ülkeyi tanıma sürecinizi çabuklaştırıyor.

İlk izlenimleri özet geçmek gerekirse:

Bu kadar sakin, bu kadar huzurlu bir toplum herhalde dünyanın hiçbir yerinde yok. Gün içinde karşılaştığınız her olay ve her kişi adeta size "büyük" ülke olabilmenin sabırdan, anlayıştan, güvenden geçtiğini bir kez daha kanıtlar gibi.

Burası Washington DC. Ormanın içine bir şehir kurmuşlar hissiyatı yaşatıyor. Sağınız, solunuz, arkanız, önünüz, her yer yeşil... Yollarda hız sınırı ortalama 50 km. Trafikte ne kadar ağır giderseniz gidin sizi sollamaya çıkan kimse yok. Kurallar var ve bu kurallara uymayan hiç kimse yok. Toplumsal bilinç çok gelişmiş.

Hayat gerçekten kolay. Eğer geliş amacınız turistik değil, sıfırdan yerleşik bir yaşam kurmak olsa bile işlerinizi çok kolay hallediyorsunuz. Herşey müşteri ve tüketici odaklı.

Washington genel olarak townhouse veya single family house tarzında evlerin olduğu bir şehir. Şehir merkezine nispeten uzakta, büyük, bahçeli veya teraslı evinizde sakin bir hayat sürüyorsunuz. Buna karşılık şehir merkezinde apartmanlar var. Eğer apartmanda yaşamayı tercih ederseniz, bu binaların terasında bir havuz, fıtness center, business center yer alıyor.

"Keşke içindeki herşey benim olsa" dedirten üç yer var: İlki, Barnes&Noble kitabevleri. Uzun uzun bahsetmeye gerek yok sanırım. İçinde saatlerinizi geçirebilirsiniz ve bu kadar saatin nasıl geçtiğini hiç farketmezsiniz.

İkincisi Apple Store. iPadler, Macbooklar, iPhonelar ile tam bir teknoloji cenneti.

Üçüncüsü de marketler. Tamamen organik ürünler satan çok büyük marketler var. Ürün fiyatları biraz pahalı olsa da, hem göze hem damağa hitap ediyor.

Her yer çocuk dostu. Bütün restoranlarda çocuklar için yemek öncesi aktiviteler ve yemek menüsü düşünülmüş.

Parklar, spor kulupleri şehrin her yerinde sizi bekliyor. Kendinizi -dünyanın başka hiçbir yerinde bu denli olmayan- abur cubur çılgınlığına kaptırmaz, fast food'dan uzak durabilirseniz hayat burada hem sağlıklı, hem de eğlenceli...

KUM HEYKELLERİ

2010-08-17T17:13:00.000+03:00

Antalya'da 2006 yılından bu yana Kum Heykel Festivali düzenleniyor. Bu yılın teması mitoloji.

Festival, birkaç yıl önce kurulan Lara Beach adındaki bölgede 9. ve 10. plajlar arasında yerini almış. Gündüz güneş altında gezmektense, gece gezmek en ideali. Işıklandırma ve müzikler şahane.

100'e yakın mitoloji kahramanının konu olduğu kumdan heykeller için toplam 7.500 ton kum kullanılmış.10 ülkeden 30 heykeltraş çalışmalara katılmış.

Efsanelerin doğuş hikayelerini ve anlamlarını yorumlayarak bunları kumla şekillendiren sanatçılar bu yılın sürprizi olarak da yılın filmlerinden Avatar'ı oluşturmuşlar. Avatar için ise 250 ton kum kullanılmış.

Deniz kızları, doğu mitolojilerindeki Zümrüd-ü Anka kuşu, Rus mitolojik ögelerinden biri olan Baba Yaga, Bozkurt Destanı, Yunan Mitolojisi'ndeki kanatlı at Pegasus, Japonların uğur ve şans getirdiklerine inandıkları Maneki Neko da kum heykelleri arasında yer alıyor.

Benim en çok beğendiğim -aşağıdaki fotoğrafta görülen- Leyla ile Mecnûn efsanesinin şekillendirildiği bölüm oldu. Bakış perspektifi, parmakların dokunuşu gayet gerçekçiydi.

Dünyadaki sayılı kum festivallerinden biri olan Antalya Kum Festivali hakettiği ilgiyi gerçekten görüyor mu emin değilim. Geçen sene 120 bin kişi ziyaret etmiş. Bu sene de Kasım ayına kadar açık kalacak.

Antalya tatiliniz sırasında mutlaka uğrayın derim...

Yer: Lara Beach, 9. 10 plajlar arası. Lara - Antalya

http://www.larasandland.com/tr/

TUNUS NOTLARI

2010-08-08T12:47:00.037+03:00

Tunus’ta dolu dolu 2 yılımı geçirdim. Bu da, gitmeyi düşünenler ya da merak edenler için iyisiyle kötüsüyle Tunus notları…

Tunus, coğrafi olarak her yere gayet yakın, gayet egzotik bir tatil ülkesidir. Türkiye’den vize istememesi ve İstanbul’dan mesafenin havayoluyla sadece 3 saat olması Tunus’u olduğundan daha da cazip kılar.

Nerede kalınır? Neresi görülmeye değerdir? Ne yenir, ne içilir?

Şehrin havasını solumak isterseniz merkezde bir otelde kalınır. Ancak buradaki 3-4 yıldızlı oteller için konfor beklentisi minimum düzeyde tutulur. Şehrin sahil kenarına uzaklığı yaklaşık 30 dakikadır. Burada Kartaca'dan başlayarak bir çok irili ufaklı ve aynı zamanda beş yıldızlı şık oteller de bulunur. Nezih, sakin bir ortamda kalmak; gündüzleri denize de girmek isterseniz Renaissance ve Résidence Otelleri tercih edilesidir.

Toplu ulaşım araçlarına kalabalık ve güvenlik nedeniyle rağbet edilmez. Taksi ucuzdur. Bu çerçevede de, en ideal ulaşım aracıdır.

Tunus'a Ramazan ayında ve Ağustos sıcağında kesinlikle gidilmez. Gitmek için ideal zamanlar ya çöl sıcağının henüz başlamadığı ya da bittiği aylardır.

Tunus portre fotoğrafı çekmek için en ideal mekandır. Özellikle şehir merkezinde eşsiz kareler yakalanabilir.

Sidi Bou Said'e çıkılır. Tunus’a özgü renkli kapıların, mavi-beyaz evlerin fotoğrafı çekilir. Café Sidi Chabanne'da fıstıklı naneli çay içilir. Buradan şehir manzarası seyredilir.

Sidi Bou Said'de İsveç’li bir bayanın işlettiği Salon de thé la Petite Suede’de ev yapımı limonlu pasta yenir, hemen karşısındaki Café Tam Tam'a gidilir. Tam Tam Tunus’un gündüz vakitleri için trendy mekanlarındandır.

Sahil şeridindeki Gammarth bölgesine gidilir. Tunus’un en iyi restoranlarından biri olan Les Ombrelles’de akşam yemeği yenir. Yine Gammarth'daki Sadika’nın el yapımı objelerinin bulunduğu atölye gezilir.

Gece için bir mekan arayışında iseniz, La Soukra semtindeki Le Boeuf sur le Toit’ya gidilir. Le Boeuf sur la Toit, çevirisiyle Çatıdaki Sığır, belli bir saate kadar restoran; sonrasında diskodur. Yemekler bakımından başarısız ama gece hayatı bakımından Tunus’un ender iyi seçeneklerindendir.

Kartaca'da milli müzeye ve L'Acropolium'a gidilir.

Şehirdeki Bardo Müzesi'ne uğranır.

Yer yer satılan, şekere batırılarak kızartılan hamur "şişi"nin tadına bakılır.

Kuskus'un kuzu etlisi, sebzelisi veya tavuklusu yenir. Kuskusa başlamadan önce içerisinde yumurtayla kızartılan içinde ton balığı olan brick denenir. Brick biraz ağırdır ama değişiktir. Tunuslular nedense her aperatifin, salatanın içine bir parça ton balığı atarlar. Ton balıklı pizza meşhurdur.

Acı ama bağımlılık yapan meşhur Harissa sosu tadılır.

Şehir merkezinde denize girilmez. Hem plajı, hem denizi kötüdür. Plaj için Tunus merkeze yarım saat uzaklıkta olan Hammamet'e gidilir. Hammamet'i görmeden dönmek olmaz.
La Goulette adındaki bölgede salaş bir balık lokantası olan Monte Carlo'da balık yenir.

Eğer Temmuz ayında gittiyseniz, şehre 3.5 saat uzaklıktaki Tabarka'ya her yıl düzenlenen Caz Festivali'ne gidilir.

Golf oynuyorsanız şanslısınız. Tunus birçok iyi alternatif sunar.

Tunus halkına intibak edebilir miyim?

Geç gelen servise, halkın tembelliğine ve gün içi saatlerde herhangi bir nedenle kapalı dükkanlara sinirlenilmez. Dükkan sahibi eve uyumaya gitmiştir, muhtemelen iki üç saat içinde dönecektir. Servisi unutan garson dışarıdan geçen arkadaşını görmüştür, onunla lafa dalmıştır. Gelişmemiş ve gelişme belirtileri göstermeyen hizmet sektörü hoş görülür.

Sokaklarda, disko ve barlarda birçok erkek kulaklarının arkasına yasemin çiçeği takar. Eğer yasemin sağ kulak arkasına takılıyorsa bu onun kalbinin dolu olduğu, sol kulak arkasına takılıyorsa kalbinin boş olduğu anlamına gelir. Tunus erkekleri mesajı açık ve net verir.

Tunusluların yaz aylarında başlıca hobileri plajlara gitmektir. Ama Tunuslu erkekler plajlara terlik bile giymeden sadece mayoları ile giderler. Bunun sebebi de plajlarda terlikler dahil her şeyin çalınmasıdır. Şehir merkezinde plajda ve toplu alanlarda güvenlik unsuruna dikkat edilir. Ancak genel anlamda bir güvenlik sorunu yoktur.

Özellikle yaz aylarında trafik kazaları yoğundur. Ancak bunların çoğunluğu hasarsız, basit kazalardır. Herhangi bir trafik kazası olduğunda, özellikle bir aracın diğer bir araca arkadan çarpması durumunda Tunuslular tartışmaz, tutanak tutturmaz, polis çağırmaz; hatta arabalarından dahi inmeden, hiçbir şey olmamış gibi yollarına devam ederler. Şaşırmamak gerekir.

Halk kendi arasında Arapça ve Fransızca’nın karışımından oluşan diyalekt konuşur. İlkokul üçüncü sınıftan itibaren eğitim Fransızca da verildiği için hemen hemen bütün halk Fransızca’yı gayet iyi bilir. İngilizce anlaşabilme olanağı da vardır.

Ülkede sağlık sistemi iyidir. Büyük çoğunluğu eğitimini Fransa’da almış olan Tunuslu doktorlar güvenilirdir.

Tunus’tan ne alınır?

Şehir merkezinde yer alan Souk'a (pazar yerine) gidilir.

Buradan –fotoğrafta görülen- ve eve uğur getirdiğine inanılan kafesten alınır. Meşhur küçük deri puflardan alınır. Alışveriş esnasında sıkı sıkı pazarlık yapılır.

Tunus halkı Türkleri çok sever, esnafla pazarlıkta Türk olduğundan bahsedilerek söze başlanır. Muhabbet Fenerbahçe, Galatasaray, Hakan Şükür ekseninde gelişir.

Kairouan'a gidilirse Tunus kilimi, Nabeul'e gidilirse porselen alınır. Limoges porselen ilginizi çekiyorsa Made in Tunisia Limoges porselenleri de vardır.

Dönmeden eşe dosta hediye olarak meşhur Tunus hurması alınır. Buzdolabınızın üstüne kapı figürlü magnetlerden alınır.

Gitmeye değer mi?

Değer.

Tur ile gidilecekse tur tercihi doğru yapılmalıdır. Tur seçimi özellikle çöl gezisi bölümü için önemlidir. Turlar, Tunus tatilinden önce size safariyi vaad ederler. Oysa, Tunus'ta safari imkanı yoktur. Olsa olsa bunun adı çöl gezisi olabilir. Mağdur olmamak açısından dikkat edilmesi gereken önemli bir unsurdur.

Tunus tatili bronz bir teni, egzotik bir geziyi, bol fotoğrafı garanti eder. Hem de bunları vizesiz, bütçeyi yormayan bir şekilde yapar.

BİRAZ ARA... GENİŞ BİR ÖZET

2010-08-03T22:54:00.002+03:00

Önce tatil, ardından yurt dışına taşınma nedenleriyle blogu bir süre eski sıklıkta güncelleyemeyeceğim.

Bu esnada, size linkleriyle, fotoğraflarıyla bir özet geçeyim diyorum. Buyrunuz...

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/04/ileri-barbeku-teknikleri.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/04/kahve-notlari-nespresso.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/04/nutella-notlari.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/06/semt-pazarlari.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/05/peppermill-ankara.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/05/uzakdogu-yemekleri-kursu-quick-china.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/05/etretat-notlari-fransa.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/05/gunaydin-restaurant-ankara.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/06/bit-pazari-ankara.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/06/atli-spor-kulubu.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/05/mezzaluna-ankara.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/06/organik-urunler-pazari-ankara.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/06/sokak-arasi-lezzet-kesfi-ankara.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/04/cengelhan-brasserie-ankara.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/05/sporland-mangal-keyfi.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/06/olmasa-da-olur-alisveris-listesi-i.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/05/waffle-duraklari-ankara.html

http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/06/tribeca-cafe.html

BU HAFTA SONUNDAN NOTLAR

2010-07-25T13:51:00.003+03:00

Film notları arasında The Sorcerer’s Apprentice var. Türkçe’ye “Sihirbazın Çırağı” olarak çevrildi. Gerek filmde Nicolas Cage’in canlandırdığı karakter itibariyle gerek Sorcerer’ın sihirbaz olduğu kadar büyücü anlamına da gelmesi nedeniyle, filmin çevirisinin “Büyücünün Çırağı” olması gerekiyordu. Belli ki, bazı nedenlerle, Türkçe’ye böyle çevrilmesi daha uygun görüldü.

Başroldeki Nicolas Cage filmde Balthazar Blake adında bir büyücüyü canlandırıyor. Filmde Monica Belluci de var. İzle-unut formunda keyifli bir film olmuş. İlla sinemada izlenmesine de gerek yok. Fantastik film severlere tavsiye edilir!

Film notlarında sırada Toy Story 3 - Oyuncak Hikayesi 3 var. Üç boyutlu animasyon filmi. Serinin bu bölümünde Andy üniversiteye gitmeye hazırlanıyor ve oyuncakları da belirsiz gelecekleri yüzünden endişeye kapılıyorlar. Film, çocuklara başka yetişkinlere başka duygular yaşatıyor. Türkçe dublajına renk katmak için Ken ve Barbie karakterlerini Kıvanç Tatlıtuğ ve Beren Saat seslendirmiş. Dublajsız tek seansı ise Ankara’da sadece Panora AVM’deki Cinebonus’ta (21.20 seansı) oynuyor. Gidiniz; izleyiniz. Eve dönünce, çocuklarınızın oyuncaklarına daha farklı bir gözle bakacaksınız.

Efes Pilsen'in ana sponsorluğunda düzenlenen uluslararası basketbol turnuvası Efes Pilsen World Cup'ın dokuzuncusu, 21-23 Ağustos tarihleri arasında, Ankara'da yeni yapılan Ankara Arena'da gerçekleştirilecek. 2010 dünya basketbol şampiyonası öncesinde prova ve hazırlık niteliği taşıyacak dörtlü turnuvada milli takımımız ile birlikte yer alan diğer ülkeler; Arjantin, Kanada ve Lübnan. Efes Pilsen World Cup 9'un paket biletlerinin, biletix üzerinden indirimli ön satışa çıktığını duyuralım.

Turnuva programı ise şöyle:

21 ağustos
Arjantin - Kanada saat 18.00
Türkiye - Lübnan saat 20.30

22 ağustos
Lübnan - Arjantin saat 18.00
Türkiye - Kanada saat 20.30

23 ağustos
Kanada - Lübnan saat 18.00
Türkiye - Arjantin saat 20.30

Kitap notları arasında blog yazarı Pucca’nın kitabı Küçük Aptalın Büyük Dünyası var. Hakkında o kadar olumsuz eleştiri çıktı ki, kitabı alıp almamak arasında gidip geldim. Daha sonra, okuyarak karar vermenin en doğru iş olacağına kanaat getirdim. Gittim; aldım. D&R kartımda birikmiş puanlarımı kullandığım için kitap kötü çıkarsa da, artık kendimi kötü hissetmeyecektim.

Fiyatı 20 TL. Bu kadar D&R puanıma yazık oldu mu? Bence oldu; çünkü 357 sayfalık kitap, sadece 1 günde bitti. Kitabın içinde ne var diye sorarsanız; samimiyet var. Bir süredir bu kadar akıcı; bu kadar samimi bir kitap okumamıştım. Pucca kitapta kendi hayatını; daha doğrusu sevgililerini anlatıyor. Biraz kurgu; biraz hayal gücü; biraz abartı da var işin içinde ama bence anlatımın samimiyetini yine de bozmuyor. Keyifli bir yaz kitabı olmuş.

Mekan notlarında daha önce de yazdığım Cookshop Cafe var. Gordion Alışveriş Merkezi içinde. Menüsü bol seçenekli, servisi güzel, terası güzel. Daha ne isteyebiliriz ki! Bugüne kadar hâlâ gitmediyseniz, gitmenin tam vaktidir. Özellikle bu yaz aylarında, hafta sonları gayet keyifli oluyor. Çocuklar için de çok ideal bir ortamı ve onlara özel menüsü olduğu notunu düşeyim.

Buyrunuz, bu da önceki yazının linki ve yemeklerimizin ve mekanın yeni fotoğrafları:
http://blog-decalagehoraire.blogspot.com/2010/04/cookshop-tasting-cafe-ankara.html

Bir yaz günü hafta içi / hafta sonu Ankara’da başka neler yapılır? Bir tavsiye de siz verin…

YENİ TÜRKÜ KONSERİ

2010-07-22T21:38:00.000+03:00

İstanbul’da bir aya düşen konser sayısı neredeyse Ankara’da bir sezona düşenle eşit. Bu bağlamda, Ankaralılar olarak biz de her konsere gitmeye çalışıyoruz. Dün akşam Odtü Vişnelik, çim amfide Yeni Türkü konseri vardı. Yeni Türkü, her yıl Ankara’da mutlaka bir konser verir. Bu da, hem grubun ilk kez Ankara’da kurulmuş hem de Derya Köroğlu’nun ODTÜ'lü olmasından doğan gönül bağlarıyla ilişkilendirilebilir.

Konser, “Okula yüz verin” kampanyası yararına düzenlendi. ODTÜ öğrencilerinin ve mezunlarının başlattığı kampanya çerçevesinde, “yüz” TL bağışla bir ilköğretim okulu yaptırılması hedefleniyor.

Yeni Türkü, herkesin çocukluğuna, gençliğine ya da hayatının herhangi bir dönemine baktığında görebileceği ender gruplardan biri. Bu konserle yıllar yıllar öncesine gittik. İstisnasız bütün şarkıları tanıyorsunuz; bütün şarkı sözleri ezberinizde… Bu durum, hem sanatçı için büyük bir zevk, hem dinleyici için. Ortaya çıkan ambiyans ise haliyle nefis oluyor.

Saat 9’da başlayan ve üç saat süren konserin açılışı Günebakan ile oldu. Çember, Yağmurun Elleri, Bana bir Masal Anlat Baba, Açelya ve bildiğimiz, tanıdığımız diğer parçalar ile devam etti. Telgrafın Telleri, Cevriye Hanım ve Telli Telli ile son buldu. Murathan Mungan’ın “Olmasa Mektubun”u da vardı elbette. Dolu dolu bir konser oldu. Tek eksik kalan “İstersen Hiç Başlamasın”dı…

Yeni Türkü, 1977 yılında Derya Köroğlu önderliğinde kuruluyor. 1985 yılına kadar grupta çeşitli katılımlar, ayrılıklar oluyor. Nihayet, o yıl, grup uzun dönem birlikte çalışacağı 6 kişilik kadrosunu (Selim Atakan, Derya Köroğlu, Tuğrul Bayrak, Murat Buket, Fuat Oburoğlu, Cengiz Onural) oluşturuyor. 1986’da da Günebakan albümünü yayınlıyorlar. 1997 yılında ise 3 önemli üyesi ayrılıyor ve Yeni Türkü yoluna Derya Köroğlu, Erkin Hadımoğlu, Raci Pişmişoğlu, Erdinç Şenol, Fatih Ahıskalı ve Furkan Bilgi ile devam ediyor.

Yeni Türkü’yü ayrıcalıklı kılan besteleri kadar, şarkı sözlerinin de derinliği olmasıdır. Hayatınızın her anına uyabilecek bir söz vardır mutlaka bu şarkıların içinde…

Resim’deki;
biliyorum görünce beni
hep tanıyordum diyeceksin
rüyalarımda hep sen vardın
hep tanıyordum diyeceksin

Kimdi Giden Kimdi Kalan’daki;
kimdi giden, kimdi kalan
aslında giden değil
kalandır terkeden
giden de bu yüzden gitmiştir zaten

Olmasa Mektubun’daki;
neydi bir arada tutan şey ikimizi
birleştiren neydi ellerimizi
bırak bana anlatma imkansız sevgimizi
sevmek birçok şeyi göze almaktır

Bana sorarsanız; ben dün akşam kendi hayatımı Dönmek’te buldum:
Dönmek, mümkün mü artık
Dönmek, onca yollardan sonra
Yeniden yollara düşmek
Neresi sıla bize, neresi gurbet
Yollar bize memleket

TURTA HOME CAFE

2010-07-19T18:33:00.001+03:00

Ankara’da sanırım burayı pek keşfetmeyen kalmadı. Bu Pazar günü öğleden sonra, tam da böyle bir yere gitmek istemiştim; sanırım hayalimin içini bir başka kafe bu kadar dolduramazdı.

Turta Home Cafe’nin her şeyden önce çok güzel bir ortamı var. Ümitköy’de, Galleria Alışveriş Merkezi’nin arkasında, iki katlı, zevkle döşenmiş bir bina. Arkasında sevimli bir terası var. İçeriye girer girmez sizi yığınla gazete ve dergi karşılıyor. Tek başınıza gitmek ve kahve-pasta eşliğinde biraz okumak için de ideal.

Kafenin menüsü yok. Konsepti bu şekilde oluşturmuşlar. Vitrindeki pastalara bakıp istediğinizi seçiyorsunuz. Limonlu pasta görünce başka şey düşünemediğim için kendime limonlu pasta ile sıcak öğleden sonraya yakışan buzlu naneli bir limonata aldım. Vişneli cheesecake’in de tadına baktım. Pastalar güzel. Limonata için aynısını söyleyemeyeceğim.

Dilim pastalar 6-7 TL civarında. Ayrıca, eve pasta siparişi de verebiliyorsunuz. Cumartesi ve Pazar günleri açık büfe kahvaltısının methini de çok duydum. Denemedim.

Benim aklım yan masanın yediği “kiş”te kaldı. Benim yerime gidip, yiyiniz lütfen!

Adres: Mutluköy Sitesi 2. Cadde 4. Sokak No: 15 Ümitköy ( Galleria Arkası ) – Ankara

Tel : 0312 235 95 35 - 235 57 35

Bilkent Paket Servis : 0312 266 23 23

İLK KİŞİSEL YAZI

2010-07-15T16:21:00.005+03:00

Yazılarında 1.tekil şahsı bile çok nadir kullanan biri olarak, Blog’a yazdığım 102 yazının ardından, sanırım, kendime dair yazdığım ilk yazı bu olacak. Gelen mesajlara, sorulan sorulara toplu bir cevap olsun istedim.

“Sık sorulan sorular” kapsamında önce şu sorudan başlayayım: Fotoğraflarını çektiğin bütün o yemekleri gerçekten yiyor musun? Cevap: Evet yiyorum. En azından tadına bakıyorum diyelim. Bir tam porsiyonu bitirebildiğim çok nadir. Ya artanı eve götürüyorum, ya da masada bana eşlik edenlere teklif ediyorum.

Türkiye’den niye gidiyorsun, nereye gidiyorsun? Cevap: Profil yazısına da cevabı ekledim aslında ama Amerika’ya; Washington’a gidiyorum. İşe bağlı nedenlerle ve birkaç yıllığına.

Blog’un ismi konusunda da ne deseniz haklısınız. Décalage Horaire, tam Türkçe okunuşuyla Dekalaj Oğğrerr, iki yer arasındaki saat farkı anlamına geliyor. Ben bu ismi aldığımda Fransa’da idim. Blog’un başlangıçtaki kuruluş amacı tam olarak bu olmadığı ve daha ziyade fotoğraf blogu olarak düşünüldüğü için bu kadar sorun olacağını ben de öngörememiştim. Şimdi, yemek yemeye gittiğim her mekanda dev makinemi çıkartıp fotoğraf çekmeye başladığımda, sahibiyle aramda gelişen diyalog ve neticesinde de benim blog adresimi istemeye uzanan süreçte ben de çaresiz kalıyorum. Şimdilik siz yine bookmark’larınızdan girmeye devam edin; ben yeni yerime gider gitmez, yeni bir alan adı alarak bu sorunu çözeceğim.

Mekan tavsiyesine ilişkin e-posta yoluyla sorulara genelde hemen cevap veriyorum. Lezzetli yemek için en favori mekanlarımın artık Butcha ve Timboo Café olduğu anlaşıldı zannediyorum.

Nissh California yazısının başında da belirttiğim üzere, gittiğim ve hiç beğenmediğim; bu yüzden de hiç yazmadığım yerler var. Eğer, o mekana ilişkin yazacak hiç iyi bir izlenimim yoksa yazmamayı tercih ediyorum. Çünkü, bunu işletmeye haksızlık olarak görüyorum. Haftasonu notları arasında kısaca birkaç olumsuz ifadeyle bahsetmek de aynı işlevi görüyor diye düşünüyorum.

Yazılara yorum yazma konusunda da, -Blog yazılarına aşina olmayanlar bakımından konuşuyorum- yazılara yorum yazmak gayet kolay. Yazının hemen sonundaki "2 Yorum" veya “0 yorum” (artık ne kadar yorum geldiyse) yazan yere tıkladığınızda açılan sayfaya yorumunuzu girebiliyorsunuz. Gmail hesabınız varsa bu hesabınızla, yoksa sadece adınızı yazarak veya tamamen anonim olarak da yorum bırakabilirsiniz. Benim için yorumlarınız çok değerli.

Ayrıca blog'da yazılanları takip etmenin değişik yolları var. Sağ tarafta twitter hesabımın linki bulunuyor, buradan tıklayıp, takip ederek yeni yazı yazılınca haberini görebilirsiniz. Ayrıca yine sağ taraftaki Blog'u İzlemeye Al bölümünde "İzle" tuşuna bastığınızda ve yine gmail hesabınızla giriş yaptığınızda Blog'u otomatik olarak izledikleriniz arasına alacak ve eğer kullanıyorsanız Google Reader sayesinde yeni yazı çıkar çıkmaz buradan görebileceksiniz.

Son olarak, bir de blog için Facebook sayfası açıldı. Onu da Facebook hesabınızla “like” ederseniz yine yeni yazılardan haberdar olabilirsiniz. Eğer net olmayan bir şey varsa tabii e-posta adresinden bana ulaşmanız mümkün.

Yazılarıma Ağustos sonlarına doğru taşınma, toplanma, yerleşme gerekçeleriyle bir süre ara vereceğim. Eylül başında da, ilginizi çekeceğini düşündüğüm bir konseptte yazmaya devam edeceğim.

Bu arada, favori bloglarımı yazmak için de bu bir fırsat olsun:

Faydalı, olmazsa olmaz her türlü bilgi ve samimi izlenimler için Hepsi Detay

Damak tadına gerçekten güvendiğim; tüm Türkiye’deki restoranları çok samimi bir tonla yazan Oburcan,

Yazılarını ve tariflerini zevkle okuduğum Acemi Aşçı,

Mekanlar hakkında kısa kısa, sıkmadan; baymadan hap gibi bilgiler veren Gezicini,

Türkiye’den ayrıldığı için maalesef blog’una yazmayı da sonlandıran; ancak yazdıkları hâlâ orada duracak olan Eating Ankara,

Az ama öz yazan; her yemeğin güzel güzel hikayelerini anlatan Yemek Lazım,

Dünyanın bir o köşesinden bir bu köşesinden yazan; hızına yetişemediğimiz Löplöpçüler,

Uzun süredir yazmayan ama Roma’dan bize güzel hikayeler anlatacağına emin olduğum Brüksel Lahanası

Fotoğrafçılık konusundaki zengin içerik için Fotoğrafça'ya göz atınız.

Unuttuklarım ya da başka tavsiyeleriniz varsa bekliyorum...

HAFTA SONU NOTLARI

2010-07-13T11:13:00.001+03:00

Cesaria Evora sever misiniz? Evora, Morna müziğinin en başarılı temsilcisidir. Morna müziği, İngilizce yas anlamındaki “mourn”dan gelir ve melankoli ile nostaljinin notalara dökülmüş hali şeklinde tanımlanır. La diva aux pieds nus; yani çıplak ayaklı diva olarak tanınan Cesaria Evora da Afrika’nın Cape Verde adalarında doğmuş, büyümüş; ünü yakalayana kadar hayatı yoksulluklar ve acılar içinde geçmiştir.

Şarkılarını Portekizce, gözleri kapalı; çıplak ayaklı ve müthiş bir doğallıkla söyler. Huzur verir.

En favori parçalarının toplandığı Best Of Cesaria Evora "New Version” albümü şu an en çok satanlar arasında. Tavsiye edilir!

Tom Cruise ve Cameron Diaz’ın filmi: Knight & Day. Vizyondaki filmler arasındaki en cazip opsiyon denebilir. Sıkmıyor; baymıyor. Aksiyon sahnelerinin özensizliğine, senaryodaki mantık hatalarına ve Cameron Diaz’ın ne çok yaşlandığına takılmazsanız eğlenceli vakit geçirebileceğiniz bir film.

Türkçe’ye gece ve gündüz olarak çevrildi. Orjinalindeki kelime oyununun Türkçe’ye de böyle uyarlanmasını ilginç bulmuştum. Ancak Fransız ve İspanyollar da çeviriyi gece ve gündüz şeklinde yapmışlar. İzleyiniz ve Knight’ın esasen nereden geldiğini kendiniz görünüz.

Kahvaltı duraklarında Turan Güneş Bulvarı’ndaki Mado var. Önünden sıklıkla geçerim. Geniş terasını hep cazip bulmuşumdur. Buna karşılık, servisiyle, lezzetleriyle tam bir hayal kırıklığı!

Eve siparişler arasında Tunalı Kıtır’ın kokoreç ve midye dolması var. Kıtır’ın kokoreçini artık sevmediğimi hissetmeye başladım. Eski nostaljik lezzetini kaybetmiş gibi duruyor. Eve siparişte de geç ve soğuk geliyor. Tavsiye edilmez! Türkiye’den ayrılış öncesi Türkiye’deki özlenecekler listesinden bir tanesini çıkarmak hiç de fena olmadı, aslında…

Gidişime tam 40 gün kaldı. Hüzünlüyüm. Buyurunuz, bu da benim haftasonu kendime hazırladığım Yapılacaklar Listem.